wiadomościksięgarniaprenumeratareklamakontaktRODOpolityka prywatności
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Formy rachunkowe i biografia prof. Hausbrandta
blog
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
NAWI

NAWI
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN


reklama
reklama

Zmiany organizacji

- część 1 z 8 » »»


Eugeniusz Sobczyński

Tworzenie służby topograficznej WP tuż po zakończeniu II wojny światowej przebiegało w wyjątkowo trudnych warunkach. Polska znalazła się w nowych granicach. Straty poniesione przez służbę geograficzną podczas wojny były szczególnie dotkliwe; w różnych okolicznościach zginęło 165 oficerów i pracowników cywilnych, w tym 51 zamordowano w Katyniu, Charkowie i Kalininie (Twerze). W kraju nie było również źródłowych materiałów kartograficznych ani odpowiedniego sprzętu. Służba musiała przejąć wzorce i ustalenia radzieckie, które nie uwzględniały osiągnięć polskiej kartografii wojskowej okresu międzywojennego i nie zawsze odpowiadały powszechnie przyjętym standardom.

Za początek powstania tej służby przyjmuje się ukazanie rozkazu Naczelnego Dowództwa WP Nr 0141/org. z 7 czerwca 1945 r. o powołaniu Wojskowego Instytutu Geograficznego, w którym napisano: Szef Oddziału Topograficznego Sztabu Głównego Wojska Polskiego do dnia 30 czerwca 1945 r. na bazie Oddziału Topograficznego utrzymującego się wg etatu Nr 02/401 Dowództwa Polowego Frontu sformuje Wojskowy Instytut Geograficzny wg etatu Nr 29/1 o składzie osobowym 332 ludzi, który podporządkować Sztabowi Głównemu WP. Szef Wojskowego Instytutu Geograficznego zamelduje mi wykonanie przez Oddział Organizacyjno-Etatowy Sztabu Głównego Wojska Polskiego do dnia 10 lipca 1945 r.

Na stanowisko szefa Instytutu powołano ppłk. Teodora Naumienkę. Instytut formowano we Włochach pod Warszawą na bazie Oddziału Topograficznego Sztabu Głównego WP oraz w Warszawie przy Al. Jerozolimskich 97, gdzie przed wojną była siedziba WIG. Pierwsi, którzy podjęli pracę w instytucie byli: kpt. Bolesław Tuora, kpt. Witold Ziss, por. Marian Stańczak, ppor. Stefan Jóźwicki, chor. Stanisław Lewito, chor. Mikołaj Krywol. W późniejszym okresie przybyli: mjr Stanisław, kapitanowie: Kazimierz Engwert, Adam Kawecki; porucznicy: Stanisław Krajewski, Henryk Ignaczewski; podporucznicy: Antoni Kozłowski, Feliks Dabioch, Marian Perchał i Kazimierz Kaczanowski.

Po zakończeniu działań wojennych do budynku WIG w Warszawie zaczęli zgłaszać się dawni pracownicy, a wśród nich: Stanisław Drygasiewicz, Roman Kopeć, Mieczysław Sitkiewicz, Norbert Ziembiński, Czesław Śmieciński i Stanisław Strzyżewski. Obiekt, podobnie jak większość budowli Warszawy, uległ dużemu zniszczeniu i dewastacji. Tu przez kilka dni bronili się powstańcy Warszawy. Po klęsce powstania parter i pierwsze piętro zostały kompletnie wypalone na skutek barbarzyńskiego działania okupanta, a wszelkie ocalałe urządzenia, sprzęt pomiarowy i maszyny zostały przez Niemców wywiezione. Do usunięcia gruzu, popiołu i śmieci trzeba było użyć 150 trzytonowych samochodów. W gmachu pozostały jedynie połamane meble i zniszczone elementy niektórych maszyn i sprzętu. Cały zespół pracowników podjął się realizacji zadań związanych z opracowaniem map bezpłatnie.

W tym czasie w budynku WIG mieściła się również Centralna Biblioteka Wojskowa i wydawnictwo „Prasa Wojskowa”. Wiele pomieszczeń, zwłaszcza na trzecim i czwartym piętrze, aż do 1950 r. zajmowały rodziny kadry i pracowników, którzy w zniszczonej Warszawie nie mogli znaleźć mieszkań. Do 1947 r. nie było centralnego ogrzewania, podstawowym sprzętem do ogrzewania pomieszczeń były piecyki węglowe z rurami wysuniętymi przez otwory okienne.

W drugiej połowie 1945 r. Departament Personalny MON skierował do WIG 30 oficerów, między innymi: majorów – Józefa Fr. Rychlewskiego, Stanisława Czarneckiego; kapitanów – Lucjana Lejmana, Franciszka Nowickiego, Józefa Chabrosa, Alfonsa Stryszka, Jakuba Kuligowskiego, Bronisława Słupeczańskiego i Bolesława Gawrysia. W większości byli to przedwojenni oficerowie geografowie, wysokiej klasy specjaliści z dziedziny kartografii i geodezji. Instytut składał się wówczas z wydziałów: Topograficznego – którym kierował mjr Bolesław Tuora, Kartograficznego – kierowanego przez mjr. Witolda Zissa, Graficznego – dowodzonego przez kpt. Lucjana Lejmana, Gospodarczego - kierowanego przez mjr. Wacława Dobrzyńskiego i Centralnej Składnicy Map z szefem ppor. Mikołajem Krywolem.
W rozkazie organizacyjnym powołującym Instytut określono jego główne zadania, takie jak: prowadzenie pomiarów geodezyjnych do celów wojskowych, sporządzanie zdjęć topograficznych, wykonywanie prac kartograficznych i reprodukcyjnych, opracowanie wojskowo-geograficznych opisów terenu, zaopatrywanie wojsk w mapy i sprzęt topograficzny, szkolenie oficerów służby topograficznej oraz nadzór nad szkoleniem wojsk z terenoznawstwa i topografii wojskowej.

część 1 z 8
1 2 3 4 5 6 7 8 » »»



dodaj komentarz

KOMENTARZE Komentarze są wyłącznie opiniami osób je zamieszczających i nie odzwierciedlają stanowiska redakcji Geoforum. Zabrania się zamieszczania linków i adresów stron internetowych, reklam oraz tekstów wulgarnych, oszczerczych, rasistowskich, szerzących nienawiść, zawierających groźby i innych, które mogą być sprzeczne z prawem. W przypadku niezachowania powyższych reguł oraz elementarnych zasad kultury wypowiedzi administrator zastrzega sobie prawo do kasowania całych wpisów. Użytkownik portalu Geoforum.pl ponosi wyłączną odpowiedzialność za zamieszczane przez siebie komentarze, w szczególności jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenie praw lub dóbr osób trzecich oraz szkody wynikłe z tego tytułu.

komentarze menu_text_pl



reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2018 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt