wiadomościksięgarniaprenumeratareklamakontaktRODOpolityka prywatności
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Wysokorozdzielcze wideo z satelity SkySat-1
blog
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
NAWI

NAWI
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN


reklama
reklama

Prace pomiarowe

- część 1 z 3 » »»


Pomiary geodezyjne

Po wojnie pierwsze zadania z dziedziny geodezji rozpoczęła cywilna służba geodezyjno-kartograficzna, a polegały one na odszukaniu operatów technicznych obejmujących obszar Polski w nowych granicach. W kraju poszukiwania przeprowadzono we wszystkich urzędach administracji państwowej. Na terenach Niemiec działał specjalny wysłannik do spraw rewindykacji materiałów geodezyjnych. Jednocześnie przeprowadzono inwentaryzację punktów w terenie i stwierdzono, że około 85-90% punktów zachowało się mimo znacznego upływu czasu od ich założenia i mimo zniszczeń wojennych.

Służba Topograficzna WP z uwagi na szczupłość kadr rozpoczęła prace geodezyjne w ograniczonym zakresie; były to przeważnie prace specjalne, wykonywane wzdłuż granic państwowych i na poligonach wojskowych.



Pierwsze pomiary przeprowadzono już w 1946 r. podczas delimitacji granicy polsko-radzieckiej, w której uczestniczyło 29 oficerów WIG. Geodeci wojskowi w ciągu pięciu miesięcy zastabilizowali i określili współrzędne 1019 punktów, wykonali 600 km ciągów niwelacyjnych. Ich pracę zabezpieczał pułk ochrony i batalion saperów, ponieważ była wykonywana w trudnym politycznie okresie i w bardzo ciężkich warunkach terenowych. Pas graniczny został podzielony na 6 odcinków, z których nieparzyste (1, 3, 5) opracowała strona polska, a parzyste (2, 4, 6) strona radziecka. Strona polska pomierzyła tylko 280,8 km granicy, resztę, czyli ponad 960 km, strona radziecka. Podczas tych prac wycięta na długości 31,8 km pas starodrzewu szerokości kilkunastu metrów w poprzek całej Puszczy Białowieskiej.

4 października 1947 r. kierownikiem Wydziału Geodezyjnego WIG został mjr Bronisław Dzikiewicz, doświadczony geodeta, oficer przedwojennego WIG, dowódca plutonów pomiarowych 12. Kompanii Geograficznej 2. KP. Pod jego kierownictwem geodeci wojskowi wiosną 1948 r. rozpoczęli wykonywanie pomiarów triangulacyjnych na poligonach. Były one niezbędne dla artylerii do prowadzenia celnego ognia oraz tworzyły osnowę do opracowania aktualnych map na tych obszarach. Podobne prace wykonywano równolegle w rejonach nadmorskich dla Marynarki Wojennej. Mjr B. Dzikiewicz tak wspomina ich przebieg: Z jego komendantem [poligonu E.S] dobrze się współdziałało. Przydzielał szeregowych do budowy wież oraz wozy konne potrzebne do zwózki budulca. Wydział przeprowadzał rozpoznanie terenowe punktów triangulacyjnych na poligonie, kupował budulec, stawiał wieże i sygnały, stabilizował punkty triangulacyjne i wykonywał obserwacje. W okresie zimowym obliczono współrzędne prostokątne punktów triangulacyjnych. Obserwacje na wieżach oraz stabilizację punktów, a następnie obliczenia współrzędnych prostokątnych wykonywał nowo przydzielony mi porucznik Jan Chryszczanowicz, który jednocześnie studiował na Politechnice.
Prace te prowadzili ówcześni oficerowie Wydziału Geodezyjnego, m.in.: mjr Kazimierz Kaczanowski, kpt. Kazimierz Wojan, kpt. Stanisław Aleksandrowicz, kpt. Feliks Włodarczyk, por. Jan Chryszczanowicz, por. Czesław Głazek i por. Tadeusz Welker. Były one kontynuowane do 1950 r.

Na przełomie 1949 i 1950 r. wykonywano pomiary graniczne z NRD. Granica wytyczona przez geodetów została zatwierdzona w układzie podpisanym pomiędzy Polską a NRD w Zgorzelcu 6 lipca 1950 r.

Od 1949 r. – po przeprowadzeniu przez Główny Urząd Pomiarów Kraju inwentaryzacji materiałów i dokumentacji archiwalnej oraz sporządzeniu wykazu współrzędnych istniejących punktów sieci geodezyjnej – przystąpiono wspólnie z GUPK do założenia triangulacji pierwszego rzędu. W latach 1953-1956 na podstawie inwentaryzacji sieci zostały wydane Katalogi punktów triangulacyjnych w układzie arkuszy mapy w skali 1:100 000. Katalogi zawierały współrzędne prostokątne płaskie punktów triangulacyjnych, topograficznych i artyleryjskich w sześciostopniowych strefach odwzorowania Gaussa-Krügera na elipsoidzie Bessela z punktem przyłożenia elipsoidy do geoidy w Borowej Górze. Wysokości punktów podano w stosunku do poziomu Morza Północnego (zero mareografu w Amsterdamie).

W 1953 r. przy pomiarach geodezyjnych w kraju przyjęto układ 1942. Geodetom wojskowym przypadło wykonanie sieci triangulacji państwowej (podstawowej), wzdłuż granicy z ZSRR i Czechosłowacją, a następnie sieci wypełniającej na Mazurach.

W 1951 r. na podstawie umowy międzynarodowej przeprowadzono korektę przebiegu granicy z ZSRR. W rejonie Ustrzyk Dolnych granicę wytyczali oficerowie radzieccy, a w rejonie Hrubieszowa – polscy.
Kolejnym przedsięwzięciem było założenie triangulacji na obszarze wschodniej i centralnej Polski. Istniejące tam sieci były oparte na różnych elipsoidach, miały różne punkty wyjściowe oraz były wykonywane w różnych okresach, nie stanowiły więc jednolitej całości. W pracach tych uczestniczyli m.in. młodzi wychowankowie Oficerskiej Szkoły Topografów – podporucznicy: Zenon Biesaga, Ryszard Klonowski, Andrzej Wicherski i Romuald Zapolski. Doświadczenia z pierwszego okresu prac polowych pozwoliły geodetom wojskowym na podjęcie bardziej złożonych zadań, czyli pomiarów kątowych na punktach I klasy oraz współuczestniczenie w pomiarach punktów geodezyjnej bazy kosmicznej przebiegającej przez terytorium naszego kraju.

W latach 1955-1957 oficerowie służby topograficznej WP uczestniczyli w pracach komisji delimitacyjnej do wytyczenia granicy państwowej między Polską a Czechosłowacją. Głównymi ekspertami ze strony polskiej byli: prof. Józef Wąsowicz – geograf z Uniwersytetu Wrocławskiego, dr Stanisław Osiecki – prawnik z Ministerstwa Spraw Zagranicznych i mjr Czesław Głazek z Zarządu Topograficznego Sztabu Generalnego WP. Pracami polowymi kierowali oficerowie geodeci: kpt. Zenon Biesaga, kpt. Romuald Zapolski, kpt. Mieczysław Pąk i kpt. Jan Dąbrowski, a wykonywali je inżynierowie z państwowych przedsiębiorstw geodezyjnych. Za jednolitą redakcję opisu przebiegu linii granicznej odpowiadał kpt. Andrzej Marcinkiewicz.

W 1957 r. geodeci wojskowi, a wśród nich kpt. Zenon Biesaga i por. Ryszard Klonowski, przeprowadzili pomiary granicy państwowej między Polską a ZSRR w Obwodzie Kaliningradzkim.

W latach 1956-1959 Sekcja Obliczeń Samodzielnego Oddziału Fotogrametrycznego opracowała na podstawie materiałów otrzymanych od Rosjan Katalogi punktów triangulacyjnych dla obszaru Polski, zwane później z powodu koloru okładek „katalogami czerwonymi”. Umieszczono w nich punkty: triangulacji I-IV rzędu wykonanej w latach 1927-1939 przez WIG, Ministerstwo Komunikacji i Ministerstwo Robót Publicznych, triangulacji wykonanej w 1945 r. przez służbę topograficzną Armii Czerwonej oraz poligonizacji paralaktycznej z 1945 r. W katalogach uwzględniono wyniki inwentaryzacji wykonanej w 1954 r., współrzędne prostokątne płaskie punktów obliczono w sześciostopniowych strefach odwzorowania Gaussa-Krügera, na elipsoidzie Krasowskiego, w układzie 1942. Wysokości punktów odniesiono do poziomu Morza Północnego. Oprócz obszaru Polski katalogi były wydane również na część obszaru: Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Danii i Czechosłowacji.

Na przełomie lat 50. i 60. Zarząd Topograficzny Sztabu Gen. WP wspólnie z Państwowym Przedsiębiorstwem Geodezyjnym wydał Wykaz punktów triangulacji państwowej. Współrzędne punktów w układzie 1942 zostały podane w dwóch strefach odwzorowań (trzystopniowej i sześciostopniowej). Wysokości punktów były podane w bałtyckim systemie wysokości normalnych (zero mareografu w Kronsztadzie). Dane zawarte w katalogach były podstawą do prowadzenia w następnych latach wszystkich prac pomiarowych w Polsce.

Z innych prac geodezyjnych prowadzonych w 1954 i 1955 r. należy wymienić: założenie osnowy geodezyjnej wraz z zabudową na poligonie Zielonka-Rembertów, zabudowę punktów geodezyjnych wzdłuż wybrzeża Bałtyku dla pomiarów deklinacji magnetycznej, inwentaryzację 18 395 punktów trygonometrycznych wzdłuż południowej, zachodniej i północnej granicy państwowej (w pasie szerokości 50-70 km) oraz opracowanie katalogów współrzędnych dla centralnej i wschodniej Polski.

część 1 z 3
1 2 3 » »»



dodaj komentarz

KOMENTARZE Komentarze są wyłącznie opiniami osób je zamieszczających i nie odzwierciedlają stanowiska redakcji Geoforum. Zabrania się zamieszczania linków i adresów stron internetowych, reklam oraz tekstów wulgarnych, oszczerczych, rasistowskich, szerzących nienawiść, zawierających groźby i innych, które mogą być sprzeczne z prawem. W przypadku niezachowania powyższych reguł oraz elementarnych zasad kultury wypowiedzi administrator zastrzega sobie prawo do kasowania całych wpisów. Użytkownik portalu Geoforum.pl ponosi wyłączną odpowiedzialność za zamieszczane przez siebie komentarze, w szczególności jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenie praw lub dóbr osób trzecich oraz szkody wynikłe z tego tytułu.

komentarze menu_text_pl



reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2018 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt