wiadomościksięgarniaprenumeratareklamakontaktRODOpolityka prywatności
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Pożar w Wólce Kosowskiej okiem satelity
blog
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
NAWI

NAWI
NIWELATORY

NIWELATORY
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN


reklama
reklama

Geoludzie



ABCDFGHKLMNOPRSŚTWZ

Czesław Kamela (1910-1992)


Urodził się 24 lipca 1910 r. w Dzierzkowicach na Lubelszczyźnie. Po ukończeniu w 1928 roku gimnazjum w Kraśniku rozpoczął studia na Oddziale Mierniczym Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. Studia ukończył w 1932 roku. W latach 1933-39 brał udział w pomiarach triangulacyjnych i pracach scaleniowych prowadzonych na południu Polski. Najpierw jako inżynier, a od 1935 roku już jako mierniczy przysięgły. Wykonywał m.in. pomiary na terenie województwa tarnopolskiego (założenie sieci triangulacyjnej w Trembowli). Po wybuchu II wojny światowej wraz z 2. Dywizją Strzelców Pieszych (generała Prugara-Kettlinga) został internowany w Szwajcarii (lipiec 1940). W obozie dla internowanych w Winterthur prowadził wykłady z miernictwa i matematyki dla żołnierzy-studentów na studiach politechnicznych zorganizowanych tam przez Politechnikę w Zurychu (ETH). Równocześnie rozpoczął pracę naukową na tej uczelni.

W 1945 roku uzyskał tytuł doktora nauk technicznych, jego rozprawa doktorska nosiła tytuł: „Porównanie dokładności wyznaczeń szerokości, długości i azymutu z pomiarów astronomicznych z tymi wartościami otrzymanymi z triangulacji”. Pracę habilitacyjną, którą pisał w latach 1945-47, ukończył już na Politechnice Warszawskiej, uzyskując w 1949 roku tytuł doktora habilitowanego. Rozprawa dotyczyła wyznaczenia geoidy na podstawie pomiarów grawitacyjnych. W czasie 7-letniego pobytu w Szwajcarii praktykował w znanej wytwórni sprzętu geodezyjnego Kern w Aarau oraz w Urzędzie Geodezyjnym w Zurychu. Opublikował w tym czasie także kilkanaście prac naukowych oraz był autorem wydanego w 1943 r. podręcznika „Miernictwo”. Po powrocie do Polski w 1947 roku rozpoczął pracę na Politechnice Warszawskiej, najpierw jako adiunkt, później (1949 r.) jako docent w Katedrze Geodezji Wyższej pod kierunkiem prof. Edwarda Warchałowskiego. W 1955 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1966 – profesora zwyczajnego. Po śmierci Warchałowskiego został kierownikiem Katedry Geodezji Wyższej, funkcję tę pełnił do 1970 roku. Czesław Kamela zajmował się badaniami naukowymi z zakresu niwelacji precyzyjnej, triangulacji, grawimetrii, geofizyki i geodezji satelitarnej. Wraz z prof. B. Dullianem był współautorem opracowania na temat liczby baz i punktów Laplace’a w tworzonej po wojnie w Polsce sieci astronomiczno-geodezyjnej (1948-49). Z jego inicjatywy w 1954 roku utworzono w Katedrze Geodezji Wyższej zakłady: Pomiarów Podstawowych, Grawimetrii i Teorii Figury Ziemi oraz Geofizyki Geodezyjnej. Pod jego kierownictwem Katedra Geodezji Wyższej stała się liczącym ośrodkiem naukowym i dydaktycznym nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Z równym zaangażowaniem zabiegał o nowoczesny sprzęt i aparaturę dla swej katedry, jak i wysoki poziom skupionej wokół niego kadry naukowej. Prowadził wykłady m.in. z geodezji wyższej i dynamicznej, geofizyki, pomiarów specjalnych. Jego wykładów słuchali nie tylko studenci geodezji na Politechnice Warszawskiej, ale również na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie i Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie (dzisiaj Uniwersytet Warmińsko-Mazurski). Czynnie uczestniczył w tworzeniu na olsztyńskiej uczelni studiów o kierunku geodezyjnym.

W latach 1953-59 Czesław Kamela był sekretarzem Senatu Politechniki Warszawskiej, w okresie 1954-56 był prorektorem, następnie w latach 1964-69 i 1973-78 dziekanem Wydziału Geodezji i Kartografii. Pełnił dwukrotnie funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Geodezji Polskiej Akademii Nauk i był przewodniczącym Narodowego Komitetu ds. Międzynarodowej Unii Geodezji i Geofizyki. Był członkiem rad naukowych, m.in. w Instytucie Geodezji i Kartografii w Warszawie, Centrum Badań Kosmicznych PAN, Instytucie Geofizyki PAN. Członek korespondent Bawarskiej Akademii Nauk (od 1977 r.), wiceprzewodniczący Polskiego Towarzystwa Geofizycznego. W 1975 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. Był autorem kilkudziesięciu prac naukowych i wielu podręczników akademickich, m.in. „Geodezji” (1951-52), pierwszego polskiego podręcznika do geodezji dynamicznej – „Geodezja dynamiczna” (1954-56). Wychował kilka pokoleń geodetów, był promotorem 17 przewodów doktorskich i około 200 prac magisterskich. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Niekwestionowany autorytet naukowy i moralny.
Zmarł 13 stycznia w 1992 roku w Warszawie.

Oprac. AB











reklama

Geoludzie

nazwisko
reklama





© 2005-2019 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt