wiadomościksięgarniaprenumeratareklamakontaktRODOpolityka prywatności
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Testy skanera SPL w Kopenhadze
blog
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
NAWI

NAWI
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN


reklama
reklama

Obrazowania satelitarne

- część 1 z 5 » »»


Zdzisław Kurczyński

Rozwój technik obrazowania satelitarnego
Historia obrazowania powierzchni Ziemi z bliskiej przestrzeni kosmicznej jest stosunkowo krótka, praktycznie rozpoczęła się wraz z umieszczeniem pierwszych bezzałogowych satelitów, a wkrótce załogowych statków kosmicznych na orbitach wokółziemskich. W programach wszystkich załogowych lotów kosmicznych było przewidziane fotografowanie powierzchni Ziemi. Można tu wymienić amerykańskie programy lotów kosmicznych Mercury (1961-63), Gemini (1965-66), Apollo, oraz radzieckie statki kosmiczne Sojuz.

Podczas tych misji fotografowano wybrane rejony, wykorzystując małoobrazkowe (film szerokości 35 mm) i średnioformatowe (film szerokości 70 mm) amatorskie aparaty fotograficzne. Stosowano filmy barwne negatywowe i pozytywowe w barwach rzeczywistych, filmy panchromatyczne, oraz barwne w podczerwieni. Jakość tych zdjęć była zróżnicowana, przekonano się - co było do przewidzenia - że nie można uzyskać prawidłowego oddania barw na zdjęciach z powodu silnego wpływu atmosfery, a szczególnie zawartej w niej pary wodnej. Ale już te zdjęcia dały całkowicie nowy obraz naszej planety, niemożliwy do uzyskania nawet na drobnoskalowych zdjęciach lotniczych. Te pierwsze zdjęcia spotkały się z zainteresowaniem specjalistów różnych dziedzin, szczególnie geologów i meteorologów. Utwierdzono się w celowości fotografowania satelitarnego, oraz potrzebie rozwijania specjalnych metod fotograficznych.

W ramach programu Apollo, zorientowanego na załogowe lądowanie na Księżycu, rozpoczęto eksperymenty z fotografią wielospektralną, oraz skonstruowano bardzo zaawansowane, specjalistyczne kamery panoramiczne, przeznaczone m.in. do fotografowania powierzchni Księżyca dla wytypowania miejsc lądowania.

Fotografowanie było ważnym elementem programów realizowanych na orbitalnych stacjach badawczych Skylab (USA) czy Salut (ZSRR). Zaczęto używać adaptowanych kamer fotogrametrycznych, oraz rozwijano techniki fotografii wielospektralnej.
W ramach fotografii satelitarnej ważny rozdział stanowią programy fotograficzne realizowane w ramach misji promu kosmicznego Space Shuttle. Mowa tu o programach kartograficznych z użyciem kamery pomiarowej MC (ang.: MC - Metric Camera) i wielkoformatowej kamery LFC (ang.: Large Format Camera).

Równie ważnym działem fotografii satelitarnej są programy rozpoznania satelitarnego dla celów militarnych. Oba supermocarstwa USA i ZSRR stworzyły bardzo rozbudowane i zaawansowane systemy rozpoznania oparte na zdjęciach fotograficznych. W przypadku USA był to program "Corona" zatwierdzony w 1958 roku, a odpowiadający mu program w ZSRR miał kryptonim "Zenit". Program Corona był oparty na specjalnie dla niego skonstruowanej kamerze panoramicznej KH (ang.: Key Hole - "dziurka od klucza"). Była to kamera panoramiczna na film o szerokości 70 mm, z ruchomym obiektywem o ogniskowej f=605 mm i polu widzenia 6  w kierunku lotu i 70  w kierunku poprzecznym. Powstało wiele modeli tej kamery. Zdjęcia wykonane tą kamerą charakteryzują się bardzo wysoką terenową zdolnością rozdzielczą, od kilkunastu metrów dla początkowych modeli (12 m dla KH-1), do 2 m dla modeli późniejszych. Kamera wykonywała zdjęcia pionowe, niektóre modele wykonywały konwergentne zdjęcia stereoskopowe, poprzez nadanie kamerze ruchu wahadłowego "do przodu" i "wstecz". Ładowniki z naświetlonym filmem były odstrzeliwane z satelity, powracały na Ziemię i były przechwytywane w powietrzu przez samoloty lub wyławiane z morza. W latach 1960-72 w ramach programu wykonano 362 misje satelitarne. Satelity programu Corona poruszały się po orbitach o wysokości 185-280 km oraz 400-700 km. Opracowano nowe metody i specjalne instrumenty do interpretacji i opracowania zdjęć panoramicznych. (W 1995 roku  prezydent B. Clinton polecił odtajnić ponad 860 tys. zdjęć wykonanych w ramach satelitarnych misji zwiadowczych w latach 1960-72).
Realizację programu Zenit (ZSRR) rozpoczęto w 1961 roku. Wykorzystywano kamery o różnych formatach, aż do formatu 30x30 cm i różnych ogniskowych, aż do f = 3000 mm i terenowej zdolności rozdzielczej 1 m. Kamery były instalowane na pokładach satelitów serii Kosmos. Ocenia się, że jedna trzecia tych satelitów to satelity zwiadu wojskowego. Wojskowe misje fotograficzne były stosunkowo krótkie: trwały od 8 do 12 dni. Naświetlony film był przechwytywany w powietrzu. Przykładem bardzo zaawansowanego satelitarnego systemy kartograficznego o "militarnym rodowodzie", jest nadal działający, komercyjny system Kometa.

część 1 z 5
1 2 3 4 5 » »»




dodaj komentarz

KOMENTARZE Komentarze są wyłącznie opiniami osób je zamieszczających i nie odzwierciedlają stanowiska redakcji Geoforum. Zabrania się zamieszczania linków i adresów stron internetowych, reklam oraz tekstów wulgarnych, oszczerczych, rasistowskich, szerzących nienawiść, zawierających groźby i innych, które mogą być sprzeczne z prawem. W przypadku niezachowania powyższych reguł oraz elementarnych zasad kultury wypowiedzi administrator zastrzega sobie prawo do kasowania całych wpisów. Użytkownik portalu Geoforum.pl ponosi wyłączną odpowiedzialność za zamieszczane przez siebie komentarze, w szczególności jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenie praw lub dóbr osób trzecich oraz szkody wynikłe z tego tytułu.

komentarze menu_text_pl



reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2018 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt