wiadomościksięgarniamapa firmprenumeratareklamakontaktciasteczka
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Raczki Elbląskie w chmurze punktów
blog
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
NAWI

NAWI
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN


reklama
reklama

ZSRR, Bliskim Wsch. i Włochy

- część 1 z 6 » »»


Eugeniusz Sobczyński

Pierwszym polskim związkiem taktycznym na Bliskim Wschodzie była Brygada Strzelców Karpackich sformowana u boku francuskiej armii Lewantu. Trzon brygady stanowili żołnierze września, emigranci przybyli do Syrii z różnych zakątków świata oraz ochotnicy z Polonii. W jej skład wchodził oddział (pluton) topograficzny, którego stan w sierpniu 1940 r. wynosił 20 żołnierzy. Mimo małego stanu osobowego wykonał on wiele prac pomiarowych, zwłaszcza dla artylerii, w tym liczne szkice sytuacyjne oraz mapy wielkoskalowe na potrzeby budowy fortyfikacji i wytyczania linii obrony w pobliżu Aleksandrii; ponadto odczytywał i opracowywał zdjęcia lotnicze. Oddział istniał przez cały czas działania brygady, a po jej przekształceniu w Dywizję Strzelców Karpackich został włączony do oddziału operacyjnego sztabu dywizji (3 maja 1942 r.).

W Sztabie Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, który zaczęto formować w Buzułuku w 1942 r., utworzono Referat Topograficzny, podległy szefowi Oddziału III. Jego szefem był mjr Leonard Szymkiewicz – oficer przedwojennego WIG-u. Oprócz niego w referacie służyło 5 kreślarzy.

Po przeniesieniu w styczniu-lutym 1942 r. Armii gen. Władysława Andersa do południowych republik radzieckich sztab rozlokował się w Jangi-Jul koło Taszkientu. Uruchomiono tam Oficerski Kurs Wojskowej Służby Geograficznej, którego głównym celem było przygotowanie oficerów na potrzeby tworzonej przy sztabie armii służby geograficznej oraz pododdziałów pomiarowych artylerii. W kursie, który trwał ponad miesiąc, uczestniczyło 6 oficerów; zajęcia prowadzili m.in. kpt. Franciszek Mroziński, por. Piłkowicz, ppor. Szmigielski.
Przeszkolenie oficerów umożliwiło przekształcenie jednostki w Samodzielny Referat Topograficzny podległy bezpośrednio szefowi Sztabu Armii Polskiej. Do referatu dołączył kpt. Bronisław Dzikiewicz – oficer przedwojennego WIG-u, zwolniony z obozu pracy w ZSRR. Głównym zadaniem tej jednostki było wówczas zaopatrywanie wojsk w mapy (pobierane ze składnicy w Taszkiencie), wykonywanie dokumentów bojowych dla Sztabu Armii Polskiej oraz szkolenie wojsk z terenoznawstwa.

7 lipca 1942 r. rząd brytyjski wystąpił na drodze dyplomatycznej do rządu radzieckiego z wnioskiem o przesunięcie żołnierzy Armii Polskiej i rodzin wojskowych z republik środkowoazjatyckich na Bliski Wschód. W połowie sierpnia 1942 r. rozpoczęła się ewakuacja z Jangi-Jul koleją do Krasnowodska, a stamtąd przez Morze Kaspijskie do Pahlewi. Po dwutygodniowej kwarantannie w pobliżu portu dowództwo Armii Polskiej, w tym także Samodzielny Referat Topograficzny, przeniosło się do Teheranu. Wyprowadzenie armii ze Związku Radzieckiego do Iranu spowodowało konieczność przeprowadzenia zmian organizacyjnych. Utworzono Armię Polską na Wschodzie (APW), której dowódcą mianowano gen. Władysława Andersa. Po rozlokowaniu części żołnierzy w innych jednostkach (Wielka Brytania) Armii Polskiej na Wschodzie wyznaczono nowy rejon koncentracji, reorganizacji i szkolenia, położony między rzekami Eufrat i Tygrys w rejonie Khanagin i Qizil Ribat. Wówczas w miejsce Samodzielnego Referatu Topograficznego utworzono Szefostwo Służby Geograficznej APW, które składało się z trzech oficerów, pięciu szeregowych i podoficerów (18 sierpnia 1943 r.). Szefem tej służby został mjr Leonard Szymkiewicz, zastępcą kpt. Bronisław Dzikiewicz.

Dowództwo APW, w tym Szefostwo Służby Geograficznej, zostało rozlokowane przy szosie Bagdad – Kirkuk, koło miejscowości Qizil Ribat. Wszyscy żołnierze zamieszkali w namiotach. W tym czasie zadaniem służby geograficznej było dostarczanie wojskom map i materiałów geodezyjnych otrzymanych z dowództwa angielskiego w Bagdadzie. Po ustaleniu, że Armia Polska na Wschodzie obejmie rejon obrony od 8. Dywizji Hinduskiej, szefostwo wykonało również opisy terenów północnego Iraku oraz określiło zakres prac geodezyjnych i topograficznych w przyszłych działaniach. W związku z tym, że armia miała w przyszłości wyruszyć na pustynne tereny Afryki Północnej, na początku 1943 r. służba geograficzna otrzymała zadanie przeszkolenia „nawigatorów” (po kilku na dywizję i brygadę), którzy mieli kierować ruchem wojsk i określać ich położenie w trudnych pustynnych warunkach.



W lutym 1943 r. przystąpiono do reorganizacji Służby Geograficznej APW. Określono, że będzie się ona składała z szefostwa, 12. Kompanii Geograficznej oraz 312. Składnicy Map. W marcu 1943 r. zorganizowano składnicę, zawierającą mapy różnych rejonów Azji, Europy i Afryki w skalach od 1:25 000 do 1:500 000. Mapy (około 10 000) pochodziły ze składnic angielskich. Kompania Geograficzna została utworzona na mocy Rozkazu Dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie Nr L.660/I/tj/43 z 25 stycznia 1943 r.

Z kolei Rozkazem personalnym dowódcy APW Nr 29 z 9 lutego 1943 r. na dowódcę kompanii wyznaczono kpt. Karola Zielińskiego. Jednostka miała się składać z dwóch plutonów pomiarowych, dwóch plutonów reprodukcyjnych, plutonu kartograficznego oraz gospodarczego. Struktura służby geograficznej i 12. Kompanii Geograficznej była wzorowana na armii brytyjskiej. W pierwszym rozkazie dziennym (20 kwietnia 1943 r.) na zastępcy dowódcy kompanii wyznaczono kpt. Antoniego Piesowicza, a na stanowisko dowódcy plutonu por. Stanisława Biesagę.

Proces tworzenia kompanii trwał kilka miesięcy. W tym czasie wielu żołnierzy odbywało kilkutygodniowe przeszkolenie podstawowe i specjalistyczne w pododdziałach służby geograficznej armii brytyjskiej i indyjskiej (kursy reprodukcyjne, kreślarskie). Początki były jednak bardzo trudne, ponieważ brakowało specjalistów. Pełna obsada etatowa była tylko w plutonach pomiarowych, w innych, zwłaszcza kartograficznym, było wiele wakatów. Tak jak w całym korpusie brakowało kierowców.

część 1 z 6
1 2 3 4 5 6 » »»



dodaj komentarz

KOMENTARZE Komentarze są wyłącznie opiniami osób je zamieszczających i nie odzwierciedlają stanowiska redakcji Geoforum. Zabrania się zamieszczania linków i adresów stron internetowych, reklam oraz tekstów wulgarnych, oszczerczych, rasistowskich, szerzących nienawiść, zawierających groźby i innych, które mogą być sprzeczne z prawem. W przypadku niezachowania powyższych reguł oraz elementarnych zasad kultury wypowiedzi administrator zastrzega sobie prawo do kasowania całych wpisów. Użytkownik portalu Geoforum.pl ponosi wyłączną odpowiedzialność za zamieszczane przez siebie komentarze, w szczególności jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenie praw lub dóbr osób trzecich oraz szkody wynikłe z tego tytułu.

komentarze menu_text_pl



reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2017 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt