wiadomościmapa firmprenumeratareklamakontaktciasteczka
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Wysokorozdzielcze wideo z satelity SkySat-1
blog
NAWI

NAWI
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE


reklama
reklama

Struktura organizacyjna

- część 1 z 6 » »»


Eugeniusz Sobczyński

Trudno jednoznacznie określić datę powstania polskiej wojskowej służby geograficznej po latach niewoli. Jej struktura była bowiem tworzona stopniowo w miarę organizowania się państwa i armii. Przebiegało to na wielu płaszczyznach w bardzo złożonej sytuacji wewnętrznej i międzynarodowej. Podwaliny położyły: Wojskowa Szkoła Miernicza zorganizowana jeszcze podczas okupacji, komórki geograficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych i Sztabu Generalnego WP oraz komórki geograficzne i kartograficzne w Dowództwie Głównym Armii Wielkopolskiej i Dowództwie 6. Armii prowadzącej działania bojowe na wschodzie.

Już w czasie okupacji w pierwszych dniach listopada 1918 r. w ramach Komisji Wojskowej, stanowiącej przyszłe Ministerstwo Spraw Wojskowych (MSWojsk.) powstała w Warszawie Sekcja Geograficzna Departamentu Technicznego. W powołanym zaś 25 października 1918 r. Sztabie Generalnym Wojska Polskiego utworzono Wydział IV (później Oddział VIII – Geograficzny). Kilkuosobową kadrę niezależnie działających komórek stanowili głównie polscy oficerowie z byłej armii rosyjskiej i austriackiej. Sekcja Geograficzna w MSWojsk. zajmowała się opracowaniem projektów organizacji i zasad prowadzenia pomiarów kraju. Jej siedzibą był gmach ówczesnego Sejmu. Wydział Geograficzny Sztabu Generalnego zajmował się zbieraniem, inwentaryzacją i magazynowaniem map pozostałych po zaborcach oraz zaopatrzeniem wojsk i instytucji w mapy topograficzne. Organizatorem i zarazem szefem tych dwóch komórek był gen. por. Wojciech Falewicz – oficer z byłej armii rosyjskiej. Jego też należy uznać za pierwszego szefa służby geograficznej w odrodzonym WP. Dzięki staraniom Falewicza 8 stycznia 1919 r. Naczelny Wódz wydał rozkaz w sprawie połączenia Sekcji Geograficznej Departamentu Technicznego MSWojsk., Oddziału VIII Sztabu Generalnego WP oraz Oficerskich Kursów Mierniczych i powołania Instytutu Wojskowo-Geograficznego (IWG), który miał podlegać ministrowi spraw wojskowych. Do maja 1919 r., mimo formalnego rozkazu o połączeniu, instytucje te funkcjonowały jednak oddzielnie.

Po odejściu gen. Wojciecha Falewicza ze stanowiska szefa IWG (12 kwietnia 1919 r.) czasowo obowiązki te pełnił płk Jan Morawski, a 13 czerwca 1919 r. na szefa wyznaczono płk. Henryka Zemanka z Wojskowego Instytutu Geograficznego w Wiedniu. Po zakończeniu I wojny światowej Zemanek z rozkazu ówczesnego szefa Sztabu Generalnego WP gen. Szeptyckiego pozostał w Wiedniu gdzie zajmował się odzyskiwaniem materiałów kartograficznych dotyczących ziem polskich byłego zaboru austriackiego.

Płk Henryk Zemanek zorganizował IWG na wzór instytutu w Wiedniu, jego zasługą jest sprowadzenie z Austrii wielu oficerów kartografów, topografów i geodetów oraz sprzętu pomocniczego. Bogusław Krassowski w następujący sposób scharakteryzował działalność płk. Zemanka w IWG: Następnie na stanowisko to (szefa IWG) powołano byłego oficera instytutu wiedeńskiego: Militar Geographische Institut (MGI) – płk. Henryka Zemanka. On to na podstawie wzoru zaczerpniętego z organizacji MGI stworzył podstawy organizacyjne Instytutu Wojskowo-Geograficznego, które mimo licznych zmian i modyfikacji, w ogólnych zarysach przetrwały do końca lat międzywojennych. Przystępując do tworzenia organizacji instytutu płk H. Zemanek miał do dyspozycji kilkudziesięciu zaledwie oficerów, wywodzących się przeważnie z byłej armii carskiej. Znajomość topografii u wielu z nich była zaledwie na poziomie przeciętnego oficera liniowego. Największą trudność w tym czasie sprawiło zebranie odpowiedniej grupy specjalistów z dziedziny kartografii i poligrafii. Po fiasku poszukiwań fachowców w kraju płk H. Zemanek sprowadził ich z Wiednia. Jednocześnie celem wyszkolenia własnej kadry specjalistów zainicjował zorganizowanie Praktycznej Szkoły Kreślarzy.

Zasługi płk. Zemanka dla kartografii wojskowej są bardzo konkretne, zdołał bowiem z prowizorycznej struktury IWG, nastawionej głównie na zbieranie materiałów kartograficznych pozostałych po zaborach, stworzyć instytut zdolny do samodzielnego wykonywania prac pomiarowych. Rozległa wiedza wojskowa i ogólna oraz doskonałe przygotowanie geograficzne i kartograficzne pozwoliły mu dokonać tego zaledwie w ciągu roku.

część 1 z 6
1 2 3 4 5 6 » »»



dodaj komentarz

KOMENTARZE Komentarze są wyłącznie opiniami osób je zamieszczających i nie odzwierciedlają stanowiska redakcji Geoforum. Zabrania się zamieszczania linków i adresów stron internetowych, reklam oraz tekstów wulgarnych, oszczerczych, rasistowskich, szerzących nienawiść, zawierających groźby i innych, które mogą być sprzeczne z prawem. W przypadku niezachowania powyższych reguł oraz elementarnych zasad kultury wypowiedzi administrator zastrzega sobie prawo do kasowania całych wpisów. Użytkownik portalu Geoforum.pl ponosi wyłączną odpowiedzialność za zamieszczane przez siebie komentarze, w szczególności jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenie praw lub dóbr osób trzecich oraz szkody wynikłe z tego tytułu.

komentarze menu_text_pl



reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2017 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt