wiadomościmapa firmprenumeratareklamakontaktciasteczka
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Wypis lub wyrys przez ePUAP
blog
NAWI

NAWI
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE


reklama
reklama

Struktura organizacyjna

- część 1 z 6 » »»


Eugeniusz Sobczyński

Trudno jednoznacznie określić datę powstania polskiej wojskowej służby geograficznej po latach niewoli. Jej struktura była bowiem tworzona stopniowo w miarę organizowania się państwa i armii. Przebiegało to na wielu płaszczyznach w bardzo złożonej sytuacji wewnętrznej i międzynarodowej. Podwaliny położyły: Wojskowa Szkoła Miernicza zorganizowana jeszcze podczas okupacji, komórki geograficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych i Sztabu Generalnego WP oraz komórki geograficzne i kartograficzne w Dowództwie Głównym Armii Wielkopolskiej i Dowództwie 6. Armii prowadzącej działania bojowe na wschodzie.

Już w czasie okupacji w pierwszych dniach listopada 1918 r. w ramach Komisji Wojskowej, stanowiącej przyszłe Ministerstwo Spraw Wojskowych (MSWojsk.) powstała w Warszawie Sekcja Geograficzna Departamentu Technicznego. W powołanym zaś 25 października 1918 r. Sztabie Generalnym Wojska Polskiego utworzono Wydział IV (później Oddział VIII – Geograficzny). Kilkuosobową kadrę niezależnie działających komórek stanowili głównie polscy oficerowie z byłej armii rosyjskiej i austriackiej. Sekcja Geograficzna w MSWojsk. zajmowała się opracowaniem projektów organizacji i zasad prowadzenia pomiarów kraju. Jej siedzibą był gmach ówczesnego Sejmu. Wydział Geograficzny Sztabu Generalnego zajmował się zbieraniem, inwentaryzacją i magazynowaniem map pozostałych po zaborcach oraz zaopatrzeniem wojsk i instytucji w mapy topograficzne. Organizatorem i zarazem szefem tych dwóch komórek był gen. por. Wojciech Falewicz – oficer z byłej armii rosyjskiej. Jego też należy uznać za pierwszego szefa służby geograficznej w odrodzonym WP. Dzięki staraniom Falewicza 8 stycznia 1919 r. Naczelny Wódz wydał rozkaz w sprawie połączenia Sekcji Geograficznej Departamentu Technicznego MSWojsk., Oddziału VIII Sztabu Generalnego WP oraz Oficerskich Kursów Mierniczych i powołania Instytutu Wojskowo-Geograficznego (IWG), który miał podlegać ministrowi spraw wojskowych. Do maja 1919 r., mimo formalnego rozkazu o połączeniu, instytucje te funkcjonowały jednak oddzielnie.

Po odejściu gen. Wojciecha Falewicza ze stanowiska szefa IWG (12 kwietnia 1919 r.) czasowo obowiązki te pełnił płk Jan Morawski, a 13 czerwca 1919 r. na szefa wyznaczono płk. Henryka Zemanka z Wojskowego Instytutu Geograficznego w Wiedniu. Po zakończeniu I wojny światowej Zemanek z rozkazu ówczesnego szefa Sztabu Generalnego WP gen. Szeptyckiego pozostał w Wiedniu gdzie zajmował się odzyskiwaniem materiałów kartograficznych dotyczących ziem polskich byłego zaboru austriackiego.

Płk Henryk Zemanek zorganizował IWG na wzór instytutu w Wiedniu, jego zasługą jest sprowadzenie z Austrii wielu oficerów kartografów, topografów i geodetów oraz sprzętu pomocniczego. Bogusław Krassowski w następujący sposób scharakteryzował działalność płk. Zemanka w IWG: Następnie na stanowisko to (szefa IWG) powołano byłego oficera instytutu wiedeńskiego: Militar Geographische Institut (MGI) – płk. Henryka Zemanka. On to na podstawie wzoru zaczerpniętego z organizacji MGI stworzył podstawy organizacyjne Instytutu Wojskowo-Geograficznego, które mimo licznych zmian i modyfikacji, w ogólnych zarysach przetrwały do końca lat międzywojennych. Przystępując do tworzenia organizacji instytutu płk H. Zemanek miał do dyspozycji kilkudziesięciu zaledwie oficerów, wywodzących się przeważnie z byłej armii carskiej. Znajomość topografii u wielu z nich była zaledwie na poziomie przeciętnego oficera liniowego. Największą trudność w tym czasie sprawiło zebranie odpowiedniej grupy specjalistów z dziedziny kartografii i poligrafii. Po fiasku poszukiwań fachowców w kraju płk H. Zemanek sprowadził ich z Wiednia. Jednocześnie celem wyszkolenia własnej kadry specjalistów zainicjował zorganizowanie Praktycznej Szkoły Kreślarzy.

Zasługi płk. Zemanka dla kartografii wojskowej są bardzo konkretne, zdołał bowiem z prowizorycznej struktury IWG, nastawionej głównie na zbieranie materiałów kartograficznych pozostałych po zaborach, stworzyć instytut zdolny do samodzielnego wykonywania prac pomiarowych. Rozległa wiedza wojskowa i ogólna oraz doskonałe przygotowanie geograficzne i kartograficzne pozwoliły mu dokonać tego zaledwie w ciągu roku.

część 1 z 6
1 2 3 4 5 6 » »»



dodaj komentarz

KOMENTARZE Komentarze są wyłącznie opiniami osób je zamieszczających i nie odzwierciedlają stanowiska redakcji Geoforum. Zabrania się zamieszczania linków i adresów stron internetowych, reklam oraz tekstów wulgarnych, oszczerczych, rasistowskich, szerzących nienawiść, zawierających groźby i innych, które mogą być sprzeczne z prawem. W przypadku niezachowania powyższych reguł oraz elementarnych zasad kultury wypowiedzi administrator zastrzega sobie prawo do kasowania całych wpisów. Użytkownik portalu Geoforum.pl ponosi wyłączną odpowiedzialność za zamieszczane przez siebie komentarze, w szczególności jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenie praw lub dóbr osób trzecich oraz szkody wynikłe z tego tytułu.

komentarze menu_text_pl



reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2017 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt