O nakładaniu się procedur

• Decyzja wojewody

W połowie 2018 r. wojewoda stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez województwo łódzkie własności częś­ci nieruchomości zajętej pod drogę wojewódzką, oznaczonej jako działka nr 263/5 o pow. 0,1870 ha, a minister infrastruktury i budownictwa utrzymał tę decyzję w mocy. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 73 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (DzU nr 133, poz. 872 ze zm., dalej jako ustawa). Stanowi on, że nieruchomość pozostająca w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiąca ich włas­ności, a zajęta pod drogę pub­liczną, z dniem 1 stycznia 1999 r. staje się z mocy prawa włas­nością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego.

W odniesieniu do tych przesłanek wojewoda ustalił, że objęta decyzją działka nr 263/5 o powierzchni 0,1870 ha (powstała z podziału działki nr 263/3) 31 grudnia 1998 r.:
1. stanowiła (i nadal stanowi) współ­włas­ność małżeńską X i Y (przywołano numer KW, w której prawa te są ujawnione);
2. na podstawie uchwały nr 192 Rady Ministrów z 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (MP z 1986 r. nr 3, poz. 16) była zajęta pod drogę publiczną kategorii krajowej nr 485 relacji: Pabianice – Wad­lew – Bełchatów, a na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (DzU nr 160, poz. 1071) z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą wojewódzką relacji: Pabianice – Wadlew – Bełchatów;
3. pozostawała we władaniu Skarbu Państwa (powołano się tu na oświadczenie osoby zatrudnionej w Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w Łodzi).

• Decyzja ministra

Dodatkowo minister infrastruktury wyjaśnił, że według art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach pub­licznych (DzU z 2017 r., poz. 2222), w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 1998 r., pojęcie drogi jest utożsamiane z pojęciem pasa drogowego, przez co rozumie się „wydzielony pas terenu przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu”.

W kontekście tej regulacji podał też, że o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia lub sposób korzystania 31 grudnia 1998 r., a w przypadku dróg publicznych od dawna istniejących granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego (a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym).
...


Pełna treść artykułu w majowym wydaniu miesięcznika GEODETA

• Zamów wersję papierową

• Zamów wersję cyfrową