Decyzją z 17 sierpnia 2011 r. burmistrz zatwierdził projekt podziału nieruchomości stanowiących własność X, opierając się na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (MPZP) z 2010 r. W wyniku podziału wydzielono m.in. kilka działek pod drogi gminne. Jednocześnie w pkt 3 tej decyzji stwierdzono, że zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r.
o gospodarce nieruchomościami (ugn) przeszły one na własność gminy z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna, tj. 2 września 2011 r. Na podstawie tej decyzji podziałowej w ewidencji gruntów i budynków (EGiB) wprowadzono zmianę polegającą na ujawnieniu własności gminy w odniesieniu do ww. działek drogowych.
Następnie decyzją z 22 grudnia 2011 r. burmistrz zmienił treść decyzji z 17 sierpnia 2011 r., jednak zawarte w pkt 3 rozstrzygnięcie dotyczące działek wydzielonych pod drogi gminne nie uległo zmianie. Dalej, decyzją z 5 kwietnia 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji podziałowej z zakresie dotyczącym pkt 3, a także nieważność decyzji burmistrza z 22 grudnia 2011 r., czyli decyzji zmieniającej decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości. SKO wyjaśniło, że art. 98 ust. 1
ugn, na który powołał się burmistrz w decyzjach z 17 sierpnia 2011 r. i 22 grudnia 2011 r., nie reguluje podziału nieruchomości, lecz określa następujące z mocy prawa – ograniczone do określonych przypadków – cywilnoprawne skutki decyzji administracyjnej o podziale nieruchomości. Kolegium podniosło, że o tym, który z podmiotów wymienionych w art. 98 ust. 1 ugn nabędzie z mocy tego przepisu własność działek gruntu, decydują ustalenia MPZP.
W 2015 r. WSA wyrokiem II SA/Ke 922/15 stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w przedmiocie MPZP z 2010 r. Wobec tego w sierpniu 2016 r. gmina wystąpiła do starosty o wprowadzenie w EGiB zmiany podmiotowej i odnośnie do działek drogowych wpisanie w jej miejsce (jako właściciela ujawnionego w wyniku decyzji podziałowej z 2011 r.) dotychczasowego właściciela, czyli X. Podniosła, że według nieważnego MPZP z 2010 r. sporne działki drogowe zostały oznaczone symbolem KD-D1 i zaliczone do dróg gminnych klasy dojazdowej. Zaznaczyła, że w międzyczasie uchwałą z 22 listopada 2013 r. przyjęto zmianę MPZP z 2010 r., według której działki te stanowiły już drogi wewnętrzne (KDW5), a po zmianie w 2013 r. MPZP z 2010 r. WSA wspomnianym wyrokiem stwierdził nieważność tego ostatniego.
W odpowiedzi na wniosek gminy starosta decyzją odmówił wprowadzenia zmiany w części opisowej EGiB, podnosząc, że jego zdaniem nie zaistniała żadna okoliczność uzasadniająca żądanie. W odwołaniu gmina zarzuciła błędne powołanie się na decyzję podziałową burmistrza z 2011 r., której nieważność (w pkt 3) stwierdziło SKO. Podniosła, że dla celów EGiB wiążące są jedynie ustalenia MPZP zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z 22 listopada 2013 r.
Wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego (WINGiK) po rozpatrzeniu odwołania gminy utrzymał w mocy odmowną decyzję starosty. Przywołując treść art. 29 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako upzp), WINGiK stwierdził, że uchwała z 22 listopada 2013 r. weszła w życie w styczniu 2014 r., a zatem w dacie wydania decyzji podziałowej z 17 sierpnia 2011 r. i w dacie, kiedy stała się ostateczna (2 września 2011 r.), obowiązywał MPZP z 2010 r. Wobec tego uznał, że 2 września 2011 r., stosownie do treści art. 98 ust. 1
ugn, sporne działki drogowe stały się własnością gminy. Według WINGiK-a zmiana MPZP zatwierdzona uchwałą z 22 listopada 2013 r. nie zmieniła stanu prawnego, który powstał na mocy decyzji wydanej na podstawie ustaleń MPZP z 2010 r...
Pełna treść artykułu w lutowym wydaniu miesięcznika GEODETA
