wiadomościksięgarniaprenumeratareklamakontaktRODOpolityka prywatności
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Model 3D Piaseczna na bazie danych z UAV
blog
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
NAWI

NAWI
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN


reklama
reklama

Lata 1946-90

- część 1 z 2 » »»


Oznakowanie granic w latach 1946-1990

Granica zachodnia

Polska granica zachodnia po II wojnie światowej określona została podczas negocjacji w Jałcie 4-11 lutego 1945 r. i na konferencji w Poczdamie, 2 sierpnia 1945 roku. Przyjęto wówczas, że zachodnią granicą Polski będzie linia biegnąca „od Morza Bałtyckiego, bezpośrednio na zachód od Świnoujścia i stąd wzdłuż rzeki Odry do miejsca, gdzie wpada Nysa Zachodnia (Łużycka) i wzdłuż Nysy Zachodniej do granicy czechosłowackiej(…)”.
Dnia 6 lipca 1950 roku w Zgorzelcu rządy Rzeczypospolitej Polskiej i Niemieckiej Republiki Demokratycznej podpisały Układ o wytyczeniu ustalonej i istniejącej granicy polsko-niemieckiej. Do czasu powstania NRD w październiku 1949 roku Polska graniczyła z radziecką strefą okupacyjną Niemiec.
Do oznaczenia granicy państwowej powołano Polsko-Niemiecką Komisję Mieszaną. Całą ponad 460 km granicę podzielono na cztery odcinki, nad delimitacją których pracowały cztery grupy.

Całkowita długość oznaczonej granicy wyniosła 460,4 km, z tego:
• na odcinkach wodnych, przebiegających rzekami i kanałami 389.8 km,
• na odcinkach lądowych, biegnących na zachód od Szczecina i Świnoujścia, 51,1 km,
• na wewnętrznych wodach morskich 19,5 km (w tym na wodach Zatoki Pomorskiej 11,1 km, tj. 6 Mm).
W trakcie delimitacji dokonano kilkunastu zmian przebiegu granicy, m.in.: w zamian za włączenie do Polski obszaru o powierzchni ok. 76.5 ha wraz ze stacją wodociągów obsługującą Świnoujście odstąpiono Niemcom teren o podobnej powierzchni wraz z miejscowością Staffelde (Stawy) na wysokości Gryfina.
Do oznaczenia przebiegu granicy ustawiono 923 kolejno numerowane znaki graniczne. Numeracja rozpoczynała się od miejsca styku granicy z Czechosłowacją na południe od m. Porajów, kończyła się na wydmie nad Zatoką Pomorską na zachód od Świnoujścia.

Oznaczenie przebiegu granicy polsko-niemieckiej w terenie przedstawia się następująco:
• na lądowych odcinkach granicy – dwoma żelbetonowymi (pierwotnie drewnianymi) słupami granicznymi o wysokości 1,8 m, o bokach 22x22 cm, ustawionymi z reguły w odległości 2,5 m od linii granicy po obu jej stronach i ustawionym między nimi, na samej granicy czterościennym słupkiem, tzw. słupkiem poligonowym (początkowo był to pal drewniany);
• w miejscach przejścia linii granicy z odcinka lądowego z wodnego na lądowy – trzema żelbetonowymi słupami granicznymi i betonowym monolitem, przy czym dwa słupy i monolit wysokości 1,25 m między nimi zostają ustawione na jednym brzegu rzeki lub jeziora, a trzeci słup „kierunkowy” na przeciwległym brzegu, na przedłużeniu linii granicy;
• na Zalewie Szczecińskim i na Jeziorze Nowowarpieńskim linię graniczną oznaczono przy pomocy pomocniczych znaków granicznych, którymi są oświetlone lub nie dalby i pławy (43 znaki graniczne).
Polskie słupy graniczne pomalowane zostały w ukośne biało-czerwone pasy, niemieckie w czarno-czerwono-żółte. Każdy słup zaopatrzony był w tabliczkę z herbem państwa i jego nazwą oraz kolejnym numerem. Numery słupów kierunkowych posiadały dodatkowe oznaczenie literowe np.: 755A.
Podsumowaniem prac nad delimitacją i demarkacją granicy zachodniej było podpisanie 27 stycznia 1951 r. we Frankfurcie nad Odrą aktu o wykonaniu wytyczenia granicy między Polską a Niemcami, zwanym aktem frankfurckim.

Dnia 7 grudnia 1970 roku Polska i Niemiecka Republika Federalna zawarły układ o podstawach normalizacji ich wzajemnych stosunków. W układzie tym potwierdzono nienaruszalność istniejących już granic.
Z dniem 1 stycznia 1985 NRD rozszerzyła swoje morze terytorialne z 3 do 12 Mm (Polska uczyniła to w 1978 roku). W wyniku tego tory wodne prowadzące do portów w Świnoujściu i Szczecinie znalazły się w granicach NRD. Utrudniało to funkcjonowanie obu portów i doprowadzało do konfliktów z udziałem niemieckiej marynarki wojennej. Dopiero w maju, udało się wynegocjować w Berlinie umowę w sprawie rozgraniczenia wód morskich. Stwierdzała ona m.in., że północny tor podejściowy do portów w Świnoujściu i Szczecinie, w całym jego przebiegu oraz kotwicowiska znajdują się na polskim morzu terytorialnym, bądź na morzu otwartym.

Akty prawne (wybór):
• Układ między Rzecząpospolitą Polską a Niemiecką Republiką Demokratyczną o wytyczeniu ustalonej i istniejącej polsko-niemieckiej granicy państwowej, podpisany w Zgorzelcu dnia 6 lipca 1950 r., Dz.U. Nr 14, poz. 106, z roku 1951;
• Akt o wykonaniu wytyczenia państwowej granicy między Polską a Niemcami, podpisany we Frankfurcie nad Odrą dnia 27 stycznia 1951r., Dz.U. Nr 53, poz. 346, z roku 1952;
• Umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Niemiecką Republiką Demokratyczną w sprawie rozgraniczenia obszarów morskich w Zatoce Pomorskiej, podpisana w Berlinie dnia 22 maja 1989 r., Dz.U. Nr 43, poz. 233, z 1989 roku.


Patrol Wojska Ochrony Pogranicza na pasie kontrolnym


Granica wschodnia

Granica państwowa Polski ze wschodnim sąsiadem – Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich – kształtowała się etapami. Okres ten trwał aż ponad dziesięć lat.
Przebieg polskiej granicy wschodniej, ustalony został na konferencji przywódców trzech mocarstw w Jałcie w dniach 4-11 lutego 1945 r. Ostateczny jej bieg ustalono w umowie między Tymczasowym Rządem Jedności Narodowej i rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich 16 sierpnia 1945 roku i pokrywał się generalnie z tzw. linią Curzona. Dokumenty z wytyczenia tego odcinka granicy, tj. od jej styku z granicą Czechosłowacji do dawnej granicy Prus Wschodnich podpisano w Warszawie 30 kwietnia 1947 roku.
Dokumenty dla znaku granicznego „Krzemieniec” ustawionego na styku granic Polski-Czechosłowacji i ZSRR (będącym punktem początkowym granicy polsko-radzieckiej) podpisano w Użhorodzie 18 kwietnia 1946 roku przez przedstawicieli tych państw.


Granica PRL-ZSRR

W 1951 roku dokonano wymiany przygranicznych obszarów o powierzchni 480 km². Dokumenty nowego wytyczenia (zmiany) odcinków granicy polsko-radzieckiej w rejonie Ustrzyk Górnych i Rawy Ruskiej podpisano w Warszawie 23 października 1951 roku (umowa z 15 marca 1951 r.). Ludność tych obszarów została przesiedlona.
Wytyczenia odcinka granicznego przebiegającego przez teren dawnych Prus Wschodnich i rozgraniczenia wód terytorialnych na Zatoce Gdańskiej dokonano w latach 1957-1958. Dokumenty podpisano w Warszawie 10 września 1958 r.|

część 1 z 2
1 2 » »»



dodaj komentarz

KOMENTARZE Komentarze są wyłącznie opiniami osób je zamieszczających i nie odzwierciedlają stanowiska redakcji Geoforum. Zabrania się zamieszczania linków i adresów stron internetowych, reklam oraz tekstów wulgarnych, oszczerczych, rasistowskich, szerzących nienawiść, zawierających groźby i innych, które mogą być sprzeczne z prawem. W przypadku niezachowania powyższych reguł oraz elementarnych zasad kultury wypowiedzi administrator zastrzega sobie prawo do kasowania całych wpisów. Użytkownik portalu Geoforum.pl ponosi wyłączną odpowiedzialność za zamieszczane przez siebie komentarze, w szczególności jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenie praw lub dóbr osób trzecich oraz szkody wynikłe z tego tytułu.

komentarze menu_text_pl



reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2018 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt