wiadomościksięgarniaprenumeratareklamakontaktRODOpolityka prywatności
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Modelowanie Dębu Bartek
blog
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
NAWI

NAWI
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN


reklama
reklama

Lata 1946-90

- część 1 z 2 » »»


Oznakowanie granic w latach 1946-1990

Granica zachodnia

Polska granica zachodnia po II wojnie światowej określona została podczas negocjacji w Jałcie 4-11 lutego 1945 r. i na konferencji w Poczdamie, 2 sierpnia 1945 roku. Przyjęto wówczas, że zachodnią granicą Polski będzie linia biegnąca „od Morza Bałtyckiego, bezpośrednio na zachód od Świnoujścia i stąd wzdłuż rzeki Odry do miejsca, gdzie wpada Nysa Zachodnia (Łużycka) i wzdłuż Nysy Zachodniej do granicy czechosłowackiej(…)”.
Dnia 6 lipca 1950 roku w Zgorzelcu rządy Rzeczypospolitej Polskiej i Niemieckiej Republiki Demokratycznej podpisały Układ o wytyczeniu ustalonej i istniejącej granicy polsko-niemieckiej. Do czasu powstania NRD w październiku 1949 roku Polska graniczyła z radziecką strefą okupacyjną Niemiec.
Do oznaczenia granicy państwowej powołano Polsko-Niemiecką Komisję Mieszaną. Całą ponad 460 km granicę podzielono na cztery odcinki, nad delimitacją których pracowały cztery grupy.

Całkowita długość oznaczonej granicy wyniosła 460,4 km, z tego:
• na odcinkach wodnych, przebiegających rzekami i kanałami 389.8 km,
• na odcinkach lądowych, biegnących na zachód od Szczecina i Świnoujścia, 51,1 km,
• na wewnętrznych wodach morskich 19,5 km (w tym na wodach Zatoki Pomorskiej 11,1 km, tj. 6 Mm).
W trakcie delimitacji dokonano kilkunastu zmian przebiegu granicy, m.in.: w zamian za włączenie do Polski obszaru o powierzchni ok. 76.5 ha wraz ze stacją wodociągów obsługującą Świnoujście odstąpiono Niemcom teren o podobnej powierzchni wraz z miejscowością Staffelde (Stawy) na wysokości Gryfina.
Do oznaczenia przebiegu granicy ustawiono 923 kolejno numerowane znaki graniczne. Numeracja rozpoczynała się od miejsca styku granicy z Czechosłowacją na południe od m. Porajów, kończyła się na wydmie nad Zatoką Pomorską na zachód od Świnoujścia.

Oznaczenie przebiegu granicy polsko-niemieckiej w terenie przedstawia się następująco:
• na lądowych odcinkach granicy – dwoma żelbetonowymi (pierwotnie drewnianymi) słupami granicznymi o wysokości 1,8 m, o bokach 22x22 cm, ustawionymi z reguły w odległości 2,5 m od linii granicy po obu jej stronach i ustawionym między nimi, na samej granicy czterościennym słupkiem, tzw. słupkiem poligonowym (początkowo był to pal drewniany);
• w miejscach przejścia linii granicy z odcinka lądowego z wodnego na lądowy – trzema żelbetonowymi słupami granicznymi i betonowym monolitem, przy czym dwa słupy i monolit wysokości 1,25 m między nimi zostają ustawione na jednym brzegu rzeki lub jeziora, a trzeci słup „kierunkowy” na przeciwległym brzegu, na przedłużeniu linii granicy;
• na Zalewie Szczecińskim i na Jeziorze Nowowarpieńskim linię graniczną oznaczono przy pomocy pomocniczych znaków granicznych, którymi są oświetlone lub nie dalby i pławy (43 znaki graniczne).
Polskie słupy graniczne pomalowane zostały w ukośne biało-czerwone pasy, niemieckie w czarno-czerwono-żółte. Każdy słup zaopatrzony był w tabliczkę z herbem państwa i jego nazwą oraz kolejnym numerem. Numery słupów kierunkowych posiadały dodatkowe oznaczenie literowe np.: 755A.
Podsumowaniem prac nad delimitacją i demarkacją granicy zachodniej było podpisanie 27 stycznia 1951 r. we Frankfurcie nad Odrą aktu o wykonaniu wytyczenia granicy między Polską a Niemcami, zwanym aktem frankfurckim.

Dnia 7 grudnia 1970 roku Polska i Niemiecka Republika Federalna zawarły układ o podstawach normalizacji ich wzajemnych stosunków. W układzie tym potwierdzono nienaruszalność istniejących już granic.
Z dniem 1 stycznia 1985 NRD rozszerzyła swoje morze terytorialne z 3 do 12 Mm (Polska uczyniła to w 1978 roku). W wyniku tego tory wodne prowadzące do portów w Świnoujściu i Szczecinie znalazły się w granicach NRD. Utrudniało to funkcjonowanie obu portów i doprowadzało do konfliktów z udziałem niemieckiej marynarki wojennej. Dopiero w maju, udało się wynegocjować w Berlinie umowę w sprawie rozgraniczenia wód morskich. Stwierdzała ona m.in., że północny tor podejściowy do portów w Świnoujściu i Szczecinie, w całym jego przebiegu oraz kotwicowiska znajdują się na polskim morzu terytorialnym, bądź na morzu otwartym.

Akty prawne (wybór):
• Układ między Rzecząpospolitą Polską a Niemiecką Republiką Demokratyczną o wytyczeniu ustalonej i istniejącej polsko-niemieckiej granicy państwowej, podpisany w Zgorzelcu dnia 6 lipca 1950 r., Dz.U. Nr 14, poz. 106, z roku 1951;
• Akt o wykonaniu wytyczenia państwowej granicy między Polską a Niemcami, podpisany we Frankfurcie nad Odrą dnia 27 stycznia 1951r., Dz.U. Nr 53, poz. 346, z roku 1952;
• Umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Niemiecką Republiką Demokratyczną w sprawie rozgraniczenia obszarów morskich w Zatoce Pomorskiej, podpisana w Berlinie dnia 22 maja 1989 r., Dz.U. Nr 43, poz. 233, z 1989 roku.


Patrol Wojska Ochrony Pogranicza na pasie kontrolnym


Granica wschodnia

Granica państwowa Polski ze wschodnim sąsiadem – Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich – kształtowała się etapami. Okres ten trwał aż ponad dziesięć lat.
Przebieg polskiej granicy wschodniej, ustalony został na konferencji przywódców trzech mocarstw w Jałcie w dniach 4-11 lutego 1945 r. Ostateczny jej bieg ustalono w umowie między Tymczasowym Rządem Jedności Narodowej i rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich 16 sierpnia 1945 roku i pokrywał się generalnie z tzw. linią Curzona. Dokumenty z wytyczenia tego odcinka granicy, tj. od jej styku z granicą Czechosłowacji do dawnej granicy Prus Wschodnich podpisano w Warszawie 30 kwietnia 1947 roku.
Dokumenty dla znaku granicznego „Krzemieniec” ustawionego na styku granic Polski-Czechosłowacji i ZSRR (będącym punktem początkowym granicy polsko-radzieckiej) podpisano w Użhorodzie 18 kwietnia 1946 roku przez przedstawicieli tych państw.


Granica PRL-ZSRR

W 1951 roku dokonano wymiany przygranicznych obszarów o powierzchni 480 km². Dokumenty nowego wytyczenia (zmiany) odcinków granicy polsko-radzieckiej w rejonie Ustrzyk Górnych i Rawy Ruskiej podpisano w Warszawie 23 października 1951 roku (umowa z 15 marca 1951 r.). Ludność tych obszarów została przesiedlona.
Wytyczenia odcinka granicznego przebiegającego przez teren dawnych Prus Wschodnich i rozgraniczenia wód terytorialnych na Zatoce Gdańskiej dokonano w latach 1957-1958. Dokumenty podpisano w Warszawie 10 września 1958 r.|

część 1 z 2
1 2 » »»




dodaj komentarz

KOMENTARZE Komentarze są wyłącznie opiniami osób je zamieszczających i nie odzwierciedlają stanowiska redakcji Geoforum. Zabrania się zamieszczania linków i adresów stron internetowych, reklam oraz tekstów wulgarnych, oszczerczych, rasistowskich, szerzących nienawiść, zawierających groźby i innych, które mogą być sprzeczne z prawem. W przypadku niezachowania powyższych reguł oraz elementarnych zasad kultury wypowiedzi administrator zastrzega sobie prawo do kasowania całych wpisów. Użytkownik portalu Geoforum.pl ponosi wyłączną odpowiedzialność za zamieszczane przez siebie komentarze, w szczególności jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenie praw lub dóbr osób trzecich oraz szkody wynikłe z tego tytułu.

komentarze menu_text_pl



reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2018 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt