Misja Sentinel-1 została zaprojektowana jako konstelacja dwóch satelitów oddalonych od siebie na orbicie o 180°. Dzięki temu możliwe jest pozyskanie zobrazowań dla całego globu w ciągu sześciu dni.
W 2016 roku wystrzelono satelitę Sentinel-1B, który miał stanowić parę dla Sentinel-1A (na orbicie od 2014 r.). Niestety, zakończył on swoją pracę przedwcześnie po wystąpieniu anomalii technicznej, która uniemożliwiła gromadzenie danych. W celu przywrócenia konstelacji w 2024 r. wystrzelono więc jednostkę Sentinel-1C (zastąpiła 1B), a rok później – Sentinel-1D (który docelowo zastąpi wysłużonego już Sentinel-1A).
Każdy z satelitów wyposażony jest w zaawansowany instrument radarowy, który pozwala na obserwację powierzchni Ziemi niezależnie od pory dnia i warunków pogodowych. Dane pozyskiwane w ramach misji mają szerokie zastosowanie, m.in. w:
• monitorowaniu zasięgu lodu arktycznego i lodu morskiego;
• monitorowaniu środowiska morskiego, w tym wycieków ropy;
• wykrywaniu statków w celu zapewnienia bezpieczeństwa morskiego;
• monitorowaniu powierzchni lądu, lasów, wód i gleby;
• wspieraniu pomocy humanitarnej i zarządzania w sytuacjach kryzysowych.
