Naukowcy z Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Uniwersytetu Technicznego w Wiedniu w artykule „Detecting Signatures of Giant Hail Events with Integrated GNSS tomography: A case study over southern Poland” przeanalizowali trzy burze gradowe, które wystąpiły nad południową Polską w 2021 oraz 2022 roku. Wykazali, że model tomografii zarejestrował wyraźny i systematyczny spadek wartości wilgotnej refrakcji przed rozpoczęciem analizowanych zjawisk, średnio o około 8–10 ppm. Zjawisko to interpretowane jest jako sygnatura kondensacji pary wodnej oraz intensyfikacji prądów wstępujących, kluczowych dla rozwoju superkomórek burzowych.
Integracja danych GNSS i RO w jednym modelu tomograficznym pozwoliła znacząco poprawić zgodność wyników z obserwacjami radiosondowymi, redukując błąd RMS nawet o 50% w porównaniu z polami modelu apriori – ERA5. Co istotne, tomografia GNSS okazała się bardziej czuła na sygnały poprzedzające gradobicia niż model WRF, umożliwiając identyfikację pionowych „kolumn” konwekcyjnych o bardzo dużych gradientach refraktywności.
Uzyskane wyniki potwierdzają, że zintegrowana tomografia GNSS stanowi obiecujące narzędzie do detekcji wczesnych sygnałów silnych burz i gradu, szczególnie w kontekście obserwacji procesów zachodzących na kilka godzin przed wystąpieniem zjawisk ekstremalnych. Metoda ta może w przyszłości stanowić istotne uzupełnienie systemów monitorowania pogody i wspomagać rozwój nowej generacji systemów wczesnego ostrzegania.
Omawiany artykuł ukazał się w „IEEE Transactions on Geoscience and Remote Sensing”. Jego autorami są: A. Cegła (UPWr), M. Taszarek (UAM), M. Kryza (UWr), W. Rohm (UPWr) i G. Moeller (TUW).
