Szeregi czasowe zmian pozycji stacji permanentnych od wielu lat dostarczają bardzo wartościowych informacji dla badań geofizycznych. Trendy długookresowe wspomagają interpretacje zjawisk geodynamicznych (ruchy bloków litosferycznych, wynurzanie postglacjalne czy odkształcenia tektoniczne), natomiast amplitudy oscylacji rocznej są z powodzeniem wykorzystywane w dość nowym obszarze geodezji, który nazywa się hydrogeodezją i jest badaniem zjawisk i stosunków wodnych z wykorzystaniem metod geodezyjnych.
W publikacji „Impact of alignment strategy to the reference frame on the 3D annual station motions from different GNSS solutions” – napisanej we współpracy z dr. Paulem Rebischungiem z IGN (Institut National de l'Information Géographique et Forestière) w Paryżu, głównym autorem opracowania sieci IGS (International GNSS Service) dla ITRF (International Terrestrial Reference Frame) – przeanalizowano zmiany przemieszczeń stacji permanentnych systemów typu GNSS wyznaczone dwojako: z wykorzystaniem metody pozycjonowania absolutnego (PPP – Precise Point Positioning) wykonanej w laboratorium NGL (Neveda Geodetic Laboratory), największego obecnie dostawcy szeregów czasowych przemieszczeń (ponad 22 000 analizowanych stacji), i z rozwiązania sieciowego (NS – Network Solution) proponowanego przez IGS.
Wyniki analiz wstępnych pokazały znaczące różnice w wyznaczanych przemieszczeniach. Autorzy postanowili więc wykonać dodatkowe obliczenia. Ich podstawą było założenie, że różnice w zmianach rocznych przemieszczeń stacji permanentnych, wykorzystywane obecnie bardzo szeroko np. do badań hydrosfery z zastosowaniem obserwacji geodezyjnych, mogą wynikać z różnego sposobu dowiązania używanego na etapie opracowania surowych danych nawigacyjnych.
Rozwiązanie absolutne proponowane przez NGL jest tworzone przy użyciu końcowych produktów orbit i zegarów dostarczonych przez Jet Propulsion Laboratory (JPL), które są dowiązane tylko w orientacji do układu odniesienia IGS14. Rozwiązanie sieciowe jest rozwiązaniem kombinowanym z pojedynczych produktów centrów analiz IGS, a każde z dobowych kombinowanych rozwiązań IGS (tzw. „repro3”) zostało nawiązane pod względem położenia punktu zerowego (origin) i orientacji (ale nie skali) do dedykowanego układu odniesienia o nazwie IGSR3.
Postawiono więc tezę, iż różnice w szeregach czasowych zmian pozycji stacji permanentnych mogą wynikać z różnego sposobu dowiązania poszczególnych rozwiązań. Dla udowodnienia tej tezy opracowano dwa dodatkowe rozwiązania typu NS sieci IGS dowiązane względem położenia punktu zerowego, orientacji i skali najpierw do sieci stacji permanentnych używanych przez IGS (rozwiązanie IGa), a potem przez JPL (rozwiązanie IGb).
W konkluzjach autorzy stwierdzają, że choć sposób dowiązania stosowany przez IGS wydaje się być lepszy dla badań zmian rocznych, to jednak sieć ta jest zbyt rzadka, aby efektywnie wykorzystać wyniki obserwacji tam gromadzonych. Sieć IGS została zaprojektowana do konstrukcji ziemskiego układu odniesienia, mnogość stacji, z których obserwacje są opracowywane, w NGL preferuje te szeregi do zastosowań geofizycznych, ale zaproponowany nowy sposób dowiązania może stanowić podstawę dla dostawców szeregów czasowych stacji permanentnych do zmiany strategii ich obliczeń.
