wiadomościksięgarniamapa firmprenumeratareklamakontaktciasteczka
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Wypis lub wyrys przez ePUAP
blog
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
NAWI

NAWI
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN


reklama
reklama

T. Zieleniewski

- część 1 z 4 » »»


Płk dypl. inż. Tadeusz Zieleniewski ps. „Kalina”

Szef Wojskowego Instytutu Geograficznego w latach 1932-1939

Tadeusz Zieleniewski urodził się 27 lipca 1887 r. w Ostrówku (w byłym powiecie lubartowskim) w bogatej rodzinie ziemiańskiej.
Od młodych lat był zaangażowany w działalność niepodległościową, m.in. za bardzo aktywny udział w 1905 r. w strajku szkolnym został wydalony z gimnazjum. Z rocznym opóźnieniem w 1907 r. zdał maturę i dzięki zamożności rodziców wyjechał do Belgii na studia na Politechnice w Verviers na Wydziale Włókienniczym. Podczas studiów kilkakrotnie wyjeżdżał do Francji, gdzie brał udział w zajęciach seminaryjnych na różnych uczelniach.
Nie zerwał kontaktów z krajem, w czasie wakacji uczestniczył w działalności konspiracyjnej organizacji młodzieżowych.
W 1912 r. wstąpił do Polskiej Drużyny Strzeleckiej, w której przeszedł podstawowe przeszkolenie wojskowe. W połowie roku 1914 w Nowym Sączu odbył kurs podchorążych Związku Walki Czynnej. Przed wybuchem wojny zdał wszystkie egzaminy na Politechnice w Verviers, lecz nie zdążył obronić już przygotowanej pracy dyplomowej.

Kiedy w nocy z 1 na 2 sierpnia 1914 r. z rozkazu komendanta Piłsudskiego nastąpiła tajna mobilizacja oddziałów strzeleckich, Zieleniewski przybył do Krakowa i został włączony do 1. Kompanii Kadrowej. 6 sierpnia 1914 r. o godzinie 3.00 kompania pod dowództwem Zbigniewa Kasprzyckiego wyruszyła z Krakowa do Królestwa Polskiego, Zieleniewski był w niej strzelcem (ps. Kalina).
Od 23 sierpnia 1914 r. na bazie tej kompanii formowane były kolejne pododdziały, tworząc 1. Pułk Piechoty Legionów Polskich . 10 września 1914 r. w związku z sytuacją na froncie pułk opuścił teren Królestwa Polskiego i zajął rejon pod Szczucinem. Nastąpiło przezbrojenie pododdziałów w nowoczesną, powtarzalną broń.
16 września 1914 r. pułk zajął stanowiska bojowe wzdłuż Wisły. Rydz-Śmigły wyznaczył Zieleniewskiego na dowódcę sekcji w 3. batalionie. Za odwagę, ofiarność i umiejętności dowódcze 21 września 1914 r. mianowany został podoficerem, a 17 grudnia 1914 r. sierżantem.
Między 22 a 27 grudnia 1914 r. pododdziały Legionów toczyły ciężkie boje z wojskami rosyjskimi pod Łowczówkiem i Meszną Szlachecką. W chwili gdy wszyscy oficerowie kompanii polegli sierż. Zieleniewski, jako szef 1. kompanii, objął dowództwo, doprowadził do zajęcia pozycji rosyjskich i wzięcia jeńców. Za powyższy czyn w 1920 r. otrzymał order Virtuti Militari V klasy (Krzyż Srebrny), wniosek o przyznanie odznaczenia poparł Rydz-Śmigły.

1 stycznia 1915 r. podczas pobytu pułku w Lipnicy Górnej Piłsudski mianował Zieleniewskiego na podporucznika. W następnych miesiącach Zieleniewski brał udział w walkach 1. Brygady nad Nidą i na Wołyniu. Dał się poznać jako wspaniały oficer, ceniony dowódca i wychowawca żołnierzy.
Po wydarzeniach związanych z kryzysem przysięgowym 1 sierpnia 1917 r. został internowany przez Niemców w Beniaminowie (koło Zegrza), gdzie przebywał do 23 marca 1918 r.
Od 30 kwietnia 1918 r. do 11 listopada 1918 r. służył w Polskiej Sile Zbrojnej – Polnische Wehrmacht, w tym czasie przez miesiąc przebywał na Kursie Oficerów Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej oraz w Wojskowej Szkole Mierniczej (Vermessungsschole in Warschau) na kursie trygonometryczno-triangulacyjnym. Było to pierwsze spotkanie Zieleniewskiego z rodzącą się polską wojskową służbą geograficzną.

Od 31 stycznia 1919 r. przez cztery miesiące pełnił obowiązki zastępcy szefa Zarządu Fortyfikacji w Dowództwie Okręgu Warszawskiego, w tym czasie prowadził wykłady i ćwiczenia z fortyfikacji dla oficerów służb technicznych na kursie w Modlinie.
Od 16 kwietnia do jesieni 1919 r. kpt. Tadeusz Zieleniewski wykładał terenoznawstwo i fortyfikacje w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, następnie został dowódcą klasy i dowódcą batalionu szkolnego.
Jesienią 1919 r. utworzono po raz pierwszy w historii Polski wyższą uczelnię wojskową – Szkołę Sztabu Generalnego. Powołano do niej bez egzaminu sześćdziesięciu słuchaczy, wśród nich Tadeusza Zieleniewskiego. Pierwszy kurs był przyśpieszony (wojenny), w przededniu ofensywy na Kijów studia uległy zawieszeniu, a słuchaczy wcielono do różnych sztabów.

Od 20 kwietnia do 7 września 1920 r. kpt. Zieleniewski był adiutantem sztabowym w 2. Brygadzie Górskiej, podczas bitwy pod Łukowem odznaczył się wyjątkowym męstwem, wykazał zmysł taktyczny, który uchronił brygadę przed znacznymi stratami. Od 8 września do 1 października 1920 r. służył w Departamencie II Ministerstwa Spraw Wojskowych, jednocześnie prowadził wykłady na Kursie Wyszkolenia Pontonierów w Modlinie.
Naukę w Szkole Sztabu Generalnego kontynuował od 15 marca 1921 r. do końca lata 1921 r.

Po ukończeniu kursu z oceną bardzo dobrą Zieleniewski uzyskał tytuł oficera Sztabu Generalnego (w 1923 r. tytuły zamieniono na oficerów dyplomowanych). Jednocześnie, jako jeden z najzdolniejszych został zatrzymany w szkole na stanowisku asystenta samego płk. Ludwika Faury’ego – francuskiego oficera, współorganizatora uczelni i dyrektora nauk. Bardzo charakterystyczna, oddająca osobowość Zieleniewskiego jest opinia, jaką wystawiono mu na zakończenie szkoły: wybitny oficer, którego wybitna indywidualność uwydatniła się szczególnie pod koniec roku, w ciągu podróży taktycznych. Nadzwyczaj inteligentny, o umyśle przezornym, zawsze panujący nad sobą, bardzo spostrzegawczy, wskazany do użycia jako oficer Sztabu Generalnego. Pierwszorzędna siła, zdolny do oddania wybitnych usług w najważniejszych sytuacjach.

W 1923 r. został skierowany na roczny staż w Ecole Superieure de Guerre (najwyższej francuskiej uczelni wojskowej założonej w 1871 r., w okresie międzywojennym ukończyli ją m.in. późniejsi generałowie: Anders, Kasprzycki, Kopański, Mossor i Stachiewicz).
Po powrocie ze stażu do końca 1929 r. Zieleniewski był kolejno wykładowcą, II dyrektorem nauk i dyrektorem nauk w Wyższej Szkole Wojennej (zmiana nazwy szkoły nastąpiła w 1923 r.). Dał się poznać jako oficer o bogatej wiedzy, wspaniały dydaktyk, a jednocześnie wybitny organizator szkolnictwa wojskowego.

W tym czasie był jednym z głównych członków Komitetu Redakcyjnego Bellony – dwumiesięcznika Wojskowego Instytutu Naukowo-Badawczego. Był organizatorem i aktywnym członkiem Towarzystwa Wiedzy Wojskowej (TWW). Na Walnym Zjeździe TWW 23 stycznia 1927 r wygłosił referat wiodący pt. „Współczesne myśli fortyfikacji stałej”, w 1928 r. na dorocznej akademii TWW przed audytorium, w skład którego wchodził inspektor armii gen. Rydz-Śmigły i wielu wyższych wojskowych polskich oraz attache zagraniczni T. Zieleniewski wygłosił odczyt pt. „Motoryzacja armii”, w którym przedstawił ówczesny stan broni pancernej i jej przewidywany rozwój. Wystąpienie spotkało się z entuzjastycznym przyjęciem zebranych.

część 1 z 4
1 2 3 4 » »»



dodaj komentarz

KOMENTARZE Komentarze są wyłącznie opiniami osób je zamieszczających i nie odzwierciedlają stanowiska redakcji Geoforum. Zabrania się zamieszczania linków i adresów stron internetowych, reklam oraz tekstów wulgarnych, oszczerczych, rasistowskich, szerzących nienawiść, zawierających groźby i innych, które mogą być sprzeczne z prawem. W przypadku niezachowania powyższych reguł oraz elementarnych zasad kultury wypowiedzi administrator zastrzega sobie prawo do kasowania całych wpisów. Użytkownik portalu Geoforum.pl ponosi wyłączną odpowiedzialność za zamieszczane przez siebie komentarze, w szczególności jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenie praw lub dóbr osób trzecich oraz szkody wynikłe z tego tytułu.

komentarze menu_text_pl



reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2017 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt