Teodor Blachut jest polskim patriotą. Dzisiaj to niemodne. A jednak sądzę, że nawet najbardziej cyniczni rodacy dostrzegą wyjątkowość życiorysu Blachuta, jego osiągnięć zawodowych i mądrego zaangażowania w sprawy Polski. Przez całe lata, jako założyciel i wieloletni szef Fotogrametrycznej Sekcji Badawczej kanadyjskiego National Research Council zapraszał młodych polskich fotogrametrów na staże. Wyjazdy te zaważyły nie tylko na osobistych losach uczestników, ale wywarły wpływ na rozwój całej polskiej fotogrametrii. Dość powiedzieć, że wśród stażystów byli m.in. prof. Zbigniew Sitek, prof. Aleksandra Bujakiewicz, prof. Józef Jachimski, dr Władysław Mierzwa oraz dr Stanisław Dąbrowski.

Tych działań na rzecz Polski było więcej, a koniec pracy zawodowej wcale nie oznaczał dla Teodeora Blachuta ograniczenia związków z ojczyzną. Wraz z żoną Fanni doszli do wniosku, że dla przyszłości kraju nieodzowna jest inwestycja w naukę. W 1996 r. założyli przy Akademii Górniczo-Hutniczej fundusz, którego celem jest materialne wspieranie wyróżniających się młodych fotogrametrów - studentów i naukowców. Początkowo kapitał zakładowy funduszu wynosił 50 tys. dolarów. W tym roku Blachutowie wraz z dorosłymi synami potroili ten kapitał. Na kontynencie amerykańskim, gdzie mieszkają od kilkudziesięciu lat, wiele instytucji powstało i działa dzięki prywatnym dotacjom. My, w Polsce, też podobno mamy niezłe tradycje. Dobrze, że znalazł się ktoś, kto nam o tym przypomniał. A przecież mógł te pieniądze przepić, przegrać, wydać na podróże, wreszcie - jak zapewne uczyniłaby większość z nas - dać dzieciom...