wiadomościmapa firmprenumeratareklamakontaktciasteczka
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Jak skanowano największy atlas świata
blog
NAWI

NAWI
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE


reklama
reklama

Okres międzywojenny

- «« « część 2 z 3 » »»




Każdą sekcje rozpoczynały tzw. główne kamienie graniczne, zwane także kamieniami wersalskimi – od napisu jaki na nich wykuto, nawiązującego do miejsca i daty podpisania traktatu pokojowego (Versailles 28.6.1919). Były to bloki kamienne o bokach 40x40 cm i wysokości ponad grunt około 75 cm. Właściwy przebieg granicy wyznaczały normalne i pomocnicze kamienie graniczne. Kamienie normalne miały boki szerokości 25x25 cm, ich wysokość to około 50 cm.
Cała sekcja V wschodniopruskiego odcinka granicy polsko-niemieckiej w całości pokrywała się z dawną granicą między Prusami i Rosją i tu ciekawostka – granica oznaczona była przy pomocy prusko-rosyjskich żeliwnych słupów granicznych, które po prostu przemalowano. Podobnie postąpiono w sekcji L na granicy zachodniej. Zachowano tam również starą numerację znaków granicznych.
Linia graniczna przebiegająca przez teren zalesiony lub zarośla wymagała pasa ziemi oczyszczonego z drzew i krzaków szerokości 1 m po obu stronach granicy.

Akty prawne (wybór):
– Traktat pokoju między mocarstwami sprzymierzonemi i skojarzonemi i Niemcami, podpisany w Wersalu dnia 28 czerwca 1919r., Dz.U. Nr 35, poz. 200, z roku 1920.


Granica z Wolnym Miastem Gdańskiem

Granice Wolnego Miasta Gdańska określone zostały w artykule 100 traktatu pokojowego. Jej polsko-gdański odcinek liczył 121 km długości. Granica ta podzielona została na sześć sekcji od A (Gdynia Orłowo) do F (styk granic z Prusami Wschodnimi w Białej Górze) i oznaczono ją przy pomocy znaków granicznych takiego samego wzoru jak na granicy polsko-niemieckiej. Styk granic Polski, Niemiec i Wolnego Miasta Gdańska niedaleko miejscowości Biała Góra wyznaczał metrowej wysokości granitowy monolit w formie ostrosłupa ściętego o podstawie trójkątnej. Na każdym z trzech boków wykuty był napis nawiązujący do miejsca i daty podpisania traktatu pokojowego: Traité de Versailles, 28 Juin 1919. Pod napisem tym znajdowały się literowe oznaczenia graniczących państw, odpowiednio: P dla Polski, D dla Niemiec i FD dla Wolnego Miasta Gdańska.

Akty prawne (wybór):
– Traktat pokoju między mocarstwami sprzymierzonemi i skojarzonemi i Niemcami, podpisany w Wersalu dnia 28 czerwca 1919r., Dz.U. Nr 35, poz. 200, z roku 1920.



Granica z Litwą

Granica polsko-litewska,
most na rzece Mereczanka

Granica polsko-litewska ustalona została w marcu 1922 roku w wyniku zajęcia przez Polskę tzw. Litwy Środkowej. Granica ta rozpoczynała się od trójstyku polsko-niemiecko-litewskiego niedaleko Wiżajn, następnie omijając Pojezierze Suwalskie kierowała się w kierunku południowo wschodnim ku rzece Marycha. Na wysokości Puszczy Augustowskiej zmieniała swój bieg na wschodni by po osiągnięciu rzeki Niemen podążać tą rzeką i dalej Mereczanką ku północnemu wschodowi.

Zostawiając Wilno po polskiej stronie, klucząc wśród licznych jezior Pojezierza Święciańskiego kończyła bieg na zachód od miejscowości Turmont, na styku z granicą Łotwy. Jej długość to 507 km. Była ona nie uznawana przez władze suwerennej Litwy aż do 1938 roku, dlatego też nie doczekała się delimitacji i demarkacji przez międzynarodową komisję. Przebieg linii granicznej polskie posterunki oznaczyły samodzielnie przy pomocy długich tyczek z wiechami, a gdzieniegdzie ustawiły biało-czerwone drewniane słupy z orłami i napisem Rzeczpospolita Polska.


Granica z Łotwą

Granica z Łotwą ustalona została jesienią 1922 roku. Na jej przebieg miały wpływ m.in.: wydarzenia na froncie wojny polsko-bolszewickiej, układ w Rydze i zajęcie przez Polskę Litwy Środkowej. Rozpoczynała się na rzece Dźwinie, w miejscu ujścia do niej rzeczki Rosicy, na styku z granicą z ZSRR, i kierowała się generalnie w kierunku wschodnim. Po przejściu 16,4 km opuszczała Dźwinę i klucząc pomiędzy licznymi osadami, przecinając wiele jezior i dróg dochodziła do styku z granicą Litwy leżącego 2 km na zachód od miejscowości Turmont. Jej długość wynosiła 105 km.

Czynności związane z wytyczeniem i oznaczeniem w terenie granicy państwowej, polsko-łotewska Komisja graniczna rozpoczęła w połowie września 1932 roku. W grudniu 1937 roku zakończono wszelkie prace techniczne i delimitacyjne na granicy. Podpisanie 14 stycznia 1938 roku w Rydze polsko-łotewskiej konwencji granicznej zakończyło działalność Komisji. Przebieg granicy polsko-łotewskiej oznaczono przy pomocy żeliwnych znaków granicznych przypominających kolumny, o kolistych w przekroju, prążkowanych trzonach, kwadratowych głowicach i bazach rozszerzających się ku podstawie. Na przeciwległych bokach głowic umieszczone były litery graniczących państw: P dla Polski i L dla Łotwy. Na pozostałych bokach znajdował się rok – 1933 oraz numer kolejny. Słupy główne o wysokości 2,50 metra miały głowice zwieńczone dwustronnymi tarczami herbowymi przedstawiającymi godła graniczących państw. Po polskiej stronie widniał orzeł wg wzoru z 1927 roku. Słupy pośrednie miały wysokość 1,20 m.

Ustawiono łącznie: 153 słupy główne, 422 słupy pośrednie i 80 pali dębowych. Z tej liczby 25 słupów głównych i 82 pośrednie umocowano na palach. Słupy graniczne ustawione na brzegach jezior: Sito, Rycza i Kompocie I zabezpieczono dodatkowo przy pomocy izbic łamiących lód.

Akty prawne (wybór):
– Polsko-łotewska konwencja graniczna, podpisana w Rydze 14 stycznia 1938 r.


Granica z ZSRR

Polsko-radziecką granicę państwową ustalono w marcu 1921 roku, po wojnie polsko-bolszewickiej, na konferencji w Rydze. W roku następnym, 23 listopada 1922 r., w Równem na Wołyniu podpisany został przez polsko-radziecki zespół Mieszanej Komisji Granicznej akt ostatecznego przekazania władzom granicznym, administracyjnym i celnym, Polski i Republiki Rad wytyczonej w terenie i zasłupionej granicy państwowej. Różniła się ona nieznacznie od linii traktatowej nie tylko tym, iż została już poprowadzona w terenie, ale i tym, że obejmowała również osiedla polskie, które udało się Polskiej Delegacji Mieszanej Komisji Granicznej na Wschodzie odzyskać dla Polski w drodze wymiany ekwiwalentowej.

Rozpoczynała się ona od trójstyku polsko-radziecko-łotewskiego, położonego na rzece Dźwinie i biegła na zachód od Mińska, po łuku rozpiętym między rzekami Berezyną i Prypecią. Następnie wzdłuż rzeki Słucz, po czym przebiegała przez bagna Polesia pomiędzy Mikaszewiczami (w Polsce) i Zwiahelem (w ZSRR). Tu granica skręcała na południowy zachód przez Ostróg do rzeki Zbrucz i dalej do jej ujścia do Dniestru, gdzie w pobliżu miejscowości Okopy Świętej Trójcy znajdował się trójstyk z Rumunią.
Granicę długości 1412 km oznaczono przy pomocy 2290, kolejno ponumerowanych, znaków granicznych. Przyjęto, że znakami granicznymi będą drewniane słupy o wysokości 2,5-3,5 m. Polskie pomalowane były w ukośne biało-czerwone pasy, radzieckie w poziome czerwono zielone pasy. Na polskich słupach zamocowane były żeliwne tablice z orłem wg wzoru z 1919 roku i napisem Rzeczpospolita Polska.

Na odcinku granicy biegnącej wzdłuż rzeki Zbrucz wykorzystano istniejące tam austriackie żeliwne słupy graniczne, na których wymieniono po prostu tablice z herbem państwowym. Była to dawna granica między Rosją i wchodzącym w skład Austro-Węgier, tzw. Królestwem Galicji i Lodomerii. Jest faktem mało znanym, że austriackie żeliwne słupy graniczne wykonano w odlewni w Cieszynie. Natomiast polskie tablice z orłem w odlewni żeliwa w Porębie oraz w Fabryce Guzików i Wyrobów Metalowych Ludwika Minchejmera w Warszawie. Warszawskie tablice odlano ze znalu – stopu cynku i aluminium.

Akty prawne (wybór):
– Traktat pokoju między Polską a Rosją i Ukrainą, podpisany w Rydze dnia 18 marca 1921r., Dz.U. Nr 49, poz. 300, z roku 1921.


Granica z Rumunią

Granica z Rumunią była jedyną granicą, o którą Polska nie musiała toczyć krwawych bojów. Prace związane z wytyczeniem i oznakowaniem jej w terenie zakończono latem 1929 roku. Zanim to nastąpiło, podczas delimitacji granicy komisja mieszana napotykała na liczne trudności z powodu pretensji rumuńskich do najbardziej na południe wysuniętego zakątka Polski. Wskutek tego na ogólną długość 349 km granicy 180 km stało się sporne. Kwestie sporne udało się usunąć dopiero po pięciu polsko-rumuńskich konferencjach, po czym w maju 1927 roku przystąpiono do polowych prac technicznych związanych z wyznaczeniem granicy.
Granica ta rozpoczynała się od trójstyku polsko-czechosłowacko-rumuńskiego, położonego na szczycie góry Stóg (Stoh) w Karpatach Marmaroskich. Dalej podążała na południowy-wschód grzbietem Gór Czywczyńskich aż do źródeł Białego Czeremoszu. Od tego miejsca granica skręcała na północ i wiodąc doliną Czeremoszu dochodziła do jego ujścia do Prutu. Potem wędrowała na północ, wprost do Dniestru. Trójstyk polsko-rumuńsko-radziecki, będący ostatnim punktem granicy polsko-rumuńskiej, znajdował się u ujścia Zbruczu do Dniestru. Ze wspomnianych 349 km granicy ogromna większość, bo 255 km, była tzw. granicą mokrą. Biegła wzdłuż potoków i rzek.

część 2 z 3
«« « 1 2 3 » »»



dodaj komentarz

KOMENTARZE Komentarze są wyłącznie opiniami osób je zamieszczających i nie odzwierciedlają stanowiska redakcji Geoforum. Zabrania się zamieszczania linków i adresów stron internetowych, reklam oraz tekstów wulgarnych, oszczerczych, rasistowskich, szerzących nienawiść, zawierających groźby i innych, które mogą być sprzeczne z prawem. W przypadku niezachowania powyższych reguł oraz elementarnych zasad kultury wypowiedzi administrator zastrzega sobie prawo do kasowania całych wpisów. Użytkownik portalu Geoforum.pl ponosi wyłączną odpowiedzialność za zamieszczane przez siebie komentarze, w szczególności jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenie praw lub dóbr osób trzecich oraz szkody wynikłe z tego tytułu.

komentarze menu_text_pl



reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2017 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt