wiadomościmapa firmprenumeratareklamakontaktciasteczka
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Apeks skanuje zabytkowe młyny
blog
NAWI

NAWI
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANERY LASEROWE

SKANERY LASEROWE


reklama
reklama

Geoludzie



ABCDFGHKLMNOPRSŚTWZ

Lubomir Włodzimierz Baran (1937-2009)


Urodził się 27 września 1937 r. w Żniatynie (woj. lubelskie). Tuż po ukończeniu studiów na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej (1960) rozpoczął pracę w Olsztynie na stanowisku pracownika naukowo-technicznego w powstającym tam Studium Geodezji na Wyższej Szkole Rolniczej (potem Akademia Rolniczo-Techniczna, a obecnie Uniwersytet Warmińsko-Mazurski). Kilka miesięcy później został asystentem i wraz z dr. Witoldem Senissonem oraz Andrzejem Hopferem tworzył od podstaw nowy kierunek studiów na olsztyńskiej uczelni. Zajął się organizacją Zespołu Rachunku Wyrównawczego i Metod Obliczeń Geodezyjnych, a następnie Zespołu Geodezji Wyższej i Astronomii Geodezyjnej, przekształconego w 1968 r. w katedrę. Był inicjatorem utworzenia (1961 r.) oraz organizatorem i pierwszym kierownikiem Stacji Obserwacji Sztucznych Satelitów Ziemi (jedna z 10 ówczesnych polskich placówek tego typu). Założyciel studenckiego Astronomicznego Koła Naukowego (1961 r.).

Pod jego kierownictwem skonstruowano w 1971 r. elektroniczny chronograf perforujący, pierwsze tego typu urządzenie obserwacyjne w Polsce. Kolejnym pomysłem było zastąpienie klasycznych kół podziałowych w instrumencie TZK przetwornikami pojemnościowymi kątów (wg konstrukcji Zbigniewa Boenigka, 1975), dzięki którym uzyskano możliwość automatycznej rejestracji odczytów na taśmie perforowanej. Ukoronowaniem tego okresu pracy było otwarcie w 1978 r. Obserwatorium Satelitarnego w Lamkówku k. Barczewa, połączone z uroczystą sesją plenarną międzynarodowego sympozjum organizacji Interkosmos z udziałem blisko 150 uczestników z 14 krajów. Obserwatorium pełni dzisiaj rolę stacji permanentnej IGS oraz EPN, służy także jako punkt oporowy krajowej sieci geodezyjnej POLREF. Równolegle z obserwacjami satelitów L. Baran prowadził badania teoretyczne w zakresie geodezji satelitarnej. Pierwsza jego publikacja naukowa dotyczyła wyznaczenia spłaszczenia elipsoidy ziemskiej na podstawie obserwacji satelitarnych. Do najważniejszych osiągnięć naukowych można zaliczyć: opracowanie oryginalnych metod wyrównania kontynentalnych i regionalnych sieci triangulacji satelitarnej, wykorzystujących obserwacje synchroniczne (był jednym z czołowych ekspertów w tej dziedzinie na świecie) oraz opracowanie koncepcji zastosowania GPS do założenia fundamentalnej sieci geodezyjnej w Polsce EUREF-POL, a następnie sieci POLREF. Lubomir Baran rozwinął teorię wyrównania sieci geodezyjnych o wielkiej liczbie parametrów. Ważnym efektem jego badań było stwierdzenie wyraźnej korelacji między zaburzeniami jonosfery i wynikami pomiarów GPS.

W 1976 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1987 – profesora zwyczajnego. W latach 1968-70 był kierownikiem Katedry Geodezji i Wyższej, a w okresie 1970-76 – Katedry Geodezji. W latach 1976-83 i 1989-93 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Geodezji i Fotogrametrii. Był także prodziekanem (1975-78) i dziekanem (1969-75, 1978-81, 1992-99) Wydziału Geodezji i Urządzeń Rolnych. Prorektor (1981-84) i rektor (1984-87) Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. Od 1991 r. był członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych. Wypromował siedmiu doktorów. W 1994 r. został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, a od 1996 roku przewodniczył Polskiemu Komitetowi Narodowemu PAN ds. Współpracy z Międzynarodową Unią Geodezji i Geofizyku. W 2004 r. został członkiem rzeczywistym PAN. W ramach działalności Sekcji Sieci Geodezyjnych KG PAN oraz Komisji Geodezji Satelitarnej KBKiS PAN kierował zespołami przygotowującymi różnorodne ekspertyzy m.in.: O zasadach założenia zintegrowanej podstawowej sieci geodezyjnej Polski w układzie EUREF (1991 r.); Podstawowe założenia nowego Państwowego Systemu Współrzędnych Geodezyjnych w Polsce (1993 r.); O celowości i zasadach tworzenia w Polsce sieci permanentnych stacji GPS (1995 r.); Wybór odwzorowania kartograficznego dla wielkoskalowych opracowań geodezyjnych i kartograficznych w Polsce (1997 r.); Techniczno-ekonomiczne badanie wykonalności geodezyjnego systemu stacji permanentnych GPS (CORS-PL) dla potrzeb krajowej służby geodezyjnej i kartograficznej przy użyciu internetu i metody postprocessingu (2000 r.). Ekspertyzy te GUGiK wykorzystał przy tworzeniu osnowy geodezyjnej ASG-PL oraz ASG-EUPOS, a także przy wprowadzaniu nowego układu współrzędnych geodezyjnych. Ludomir Baran był autorem bądź współautorem 86 prac, 6 wydawnictw książkowych i monografii, 154 artykułów i komunikatów naukowych oraz 29 opracowań i ekspertyz.

Przedstawił ponad 250 referatów na licznych kongresach, konferencjach i sympozjach naukowych, w tym 131 międzynarodowych. Opracował blisko 100 opinii o całokształcie dorobku naukowego oraz ponad 50 recenzji. Od 1988 r. był przedstawicielem Polski w podkomisji EUREF. Doktor honoris causa Akademii Rolniczej we Wrocławiu, Honorowy Profesor Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej, honorowy członek Międzynarodowej Asocjacji Geodezji, oraz członek Amerykańskiej Unii Geofizycznej i Europejskiego Towarzystwa Geofizycznego. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim, Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pionier geodezji satelitarnej w Polsce. Niekwestionowany autorytet naukowy. Zmarł 3 kwietnia 2009 roku.

Oprac. Na podstawie „Człowiek dobry” Stanisław Oszczak (GEODETA 5/2009)











reklama

Geoludzie

nazwisko
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2017 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt