wiadomościmapa firmprenumeratareklamakontaktciasteczka
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
BARI '76
blog
NAWI

NAWI
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE


reklama
reklama

Wstęp do teledetekcji

- «« « część 3 z 3


Urządzenia instalowane na satelitach

Od momentu wprowadzenia na orbitę okołoziemską pierwszego satelity (w październiku 1957 r.) do chwili obecnej wystrzelono ich blisko 10 000, z czego tylko niewielka część ma zastosowanie w teledetekcji. Na pokładach satelitów umieszczano różnego rodzaju detektory promieniowania elektromagnetycznego. Wśród nich znajduje się wiele urządzeń dostarczających danych nieobrazowych. Na szczególną uwagę zasługują jednak detektory obrazowe, które rejestrują przestrzenne zróżnicowanie odbicia lub emisji promieniowania jednocześnie (lub niemal jednocześnie) z całego obszaru widzianego przez obiektyw urządzenia. Spośród tych detektorów w pierwszym okresie rozwoju teledetekcji najpowszechniej stosowano kamery fotograficzne, za pomocą których wykonywano zdjęcia w widzialnym lub podczerwonym zakresie widma. Należy zaznaczyć, że obecnie zdjęć fotograficznych z satelitów nie wykonuje się z uwagi na skomplikowany i drogi proces sprowadzania z orbity zasobnika z filmem. Zdjęcia te były natomiast szeroko stosowane w rozpoznaniu prowadzonym przez wojsko w pierwszym okresie rozwoju technologii pozyskiwania informacji z przestrzeni kosmicznej.

Innym rodzajem detektorów obrazowych są wielospektralne skanery elektrooptyczne. Za pomocą odpowiednich układów przeszukujących analizują one powierzchnię Ziemi metodą: punkt po punkcie, linia po linii, mierząc jednocześnie w kilku pasmach widma wielkość odbijanego lub emitowanego promieniowania elektromagnetycznego. Wynikiem tego sposobu rejestracji promieniowania są zdjęcia wielospektralne. Zdjęcia te składają się z poszczególnych punktów, tzw. pikseli, ułożonych wzdłuż linii wybierania skanera.

Skanery elektrooptyczne mogą rejestrować cały zakres widma optycznego, od nadfioletu aż po podczerwień termalną. W przeciwieństwie do kamer fotograficznych skanery elektrooptyczne mogą przesyłać do naziemnych stacji odbiorczych informacje obrazowe w czasie rzeczywistym drogą telemetryczną. Ten sposób przesyłania jest powszechnie stosowany w przypadku zdjęć wykonywanych przez satelity.

Przeznaczenie sztucznych satelitów Ziemi

Wojskowe

Cywilne

Komunikacyjne

Nawigacyjne

Meteorologiczne

Geodezyjne

Rozpoznawcze

Rozpoznania obrazowego

Nasłuchu elektronicznego

Kontroli oceanów

Wczesnego ostrzegania

Wykrywania eksplozji nuklearnych

Komunikacyjne

Nawigacyjne

Meteorologiczne

Geodezyjne

Geofizyczne

Środowiskowe

Innym rodzajem urządzeń instalowanych na satelitach są radiolokatory obrazowe. W przeciwieństwie do kamer fotograficznych i skanerów elektrooptycznych radiolokatory obrazowe należą do aktywnych systemów pozyskiwania informacji, gdyż mają własny system "oświetlania" terenu. Antena radiolokatora wysyła wiązkę promieniowania, która po odbiciu od terenu jest przechwytywana przez tę samą antenę, ale pracującą w tym czasie jako detektor sygnałów mikrofalowych. Na podstawie rejestracji czasu powrotu sygnału odbitego od różnych punktów terenowych i jego intensywności tworzy się obraz mikrofalowy terenu (zwany potocznie obrazem radarowym). W teledetekcji satelitarnej wykorzystywane są tylko niektóre zakresy mikrofal. Są one oznaczone jako pasmo X (fale o długości około 3 cm), pasmo C (około 5 cm) i pasmo L (około 23 cm). Promieniowanie mikrofalowe przechodzi bez większych przeszkód przez chmury i w zależności od długości fali może przenikać korony drzew, glebę i - w sprzyjających warunkach (mała wilgotność powierzchniowej warstwy gruntu) - docierać nawet do głębszych warstw podłoża, gdzie dopiero następuje jego odbicie. Istnieją także radiolokatory pasywne, które wykrywają naturalne promieniowanie mikrofalowe o długości od 1 mm do 30 cm emitowane z powierzchni Ziemi.
Oprócz satelitów z urządzeniami obrazowymi po orbitach porusza się wiele innych, na pokładach których umieszczono różnego rodzaju radiometry dokonujące punktowych lub profilowych pomiarów promieniowania odbijanego lub emitowanego z powierzchni Ziemi i atmosfery. Dostarczają one danych do określania składu chemicznego atmosfery, pionowego rozkładu temperatury w atmosferze, wysokości fal morskich, profilów rzeźby terenu i wielu innych.

Orbity satelitów

Zdjęcia lotnicze wykonuje się z wysokości od kilkuset metrów do około 20-30 km, natomiast zdjęcia satelitarne - od około 250 km do 900 km. Większość satelitów teledetekcyjnych krąży po orbitach znajdujących się na wysokościach 700-900 km. Są to orbity kołowe, prawie biegunowe, nachylone do płaszczyzny równika pod kątem około 100o. Krążące po nich satelity w swym ruchu z północy na południe podążają za pozornym ruchem Słońca po nieboskłonie. Stąd orbity te nazywa się heliosynchronicznymi. Satelity geofizyczne krążą na wysokościach rzędu 5000-20 000 km. Szczególnym przypadkiem jest orbita znajdująca się w płaszczyźnie równika na wysokości około 36 000 km nad powierzchnią Ziemi. Prędkość kątowa ruchu satelity po tej orbicie równa się kątowej prędkości ruchu wirowego Ziemi, co sprawia, że dla obserwatora na powierzchni planety satelita wydaje się nieruchomy. Dlatego orbitę tę nazywa się geostacjonarną. Poruszają się po niej satelity komunikacyjne i meteorologiczne.
Zależnie od wysokości pozyskiwania informacji obrazowej metodami teledetekcyjnymi otrzymane zdjęcia lub obrazy przedstawiają powierzchnię Ziemi z różną szczegółowością. O ile w przypadku zdjęć fotograficznych ta szczegółowość zależy od skali, o tyle w przypadku obrazów pozyskiwanych za pomocą skanerów szczegółowość danych zależy od wielkości chwilowego pola widzenia skanera. Terenowa wielkość tego pola charakteryzuje zdolność rozdzielczą zdjęć, informując o najmniejszym obiekcie możliwym do odwzorowania. Instalowane obecnie na pokładach satelitów meteorologicznych skanery wykonują zdjęcia o terenowej zdolności rozdzielczej rzędu 1000 m, skanery satelitów środowiskowych charakteryzują się rozdzielczością przestrzenną rzędu 1-30 m, natomiast satelity wysokorozdzielcze - poniżej 1 m.

część 3 z 3
«« « 1 2 3



dodaj komentarz

KOMENTARZE Komentarze są wyłącznie opiniami osób je zamieszczających i nie odzwierciedlają stanowiska redakcji Geoforum. Zabrania się zamieszczania linków i adresów stron internetowych, reklam oraz tekstów wulgarnych, oszczerczych, rasistowskich, szerzących nienawiść, zawierających groźby i innych, które mogą być sprzeczne z prawem. W przypadku niezachowania powyższych reguł oraz elementarnych zasad kultury wypowiedzi administrator zastrzega sobie prawo do kasowania całych wpisów. Użytkownik portalu Geoforum.pl ponosi wyłączną odpowiedzialność za zamieszczane przez siebie komentarze, w szczególności jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenie praw lub dóbr osób trzecich oraz szkody wynikłe z tego tytułu.

komentarze menu_text_pl
zakresy swiatlo widzialne ma zakres ok. 380-780 nm, daje to w przybliżeniu 0,4 - 0,8 ?m; w artykule użyto mm, co moze byc mylące...

Bledne nazwisko ... "Evelyna L. Prnitta"... powinno byc Evelyn L. Pruitt. Zwracam rowniez uwage, ze Evelyn byla kobieta, a nie mezczyzna jak to wynika z tekstu. Evelyn uzywala tez 'remore' juz w polowie lat piecdziesiatych. Klaniam sie, KB

2 komentarze



reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2017 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt