wiadomościmapa firmprenumeratareklamakontaktciasteczka
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Lotnicza chmura punktów w najwyższej rozdzielczości
blog
NAWI

NAWI
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE


reklama
reklama

Przegląd odwzorowań

- «« « część 4 z 4


Układ współrzędnych 2000

Układ współrzędnych płaskich prostokątnych 2000 został wprowadzony rozporządzeniem Rady Ministrów z 8 sierpnia 2000 roku, opublikowanym w DzU z 24 sierpnia 2000 r. Wszedł w życie z dniem ogłoszenia. Kataster, mapa zasadnicza i w ogólności systemy informacji o terenie funkcjonować będą w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych 2000. Współrzędne te są obliczone w odwzorowaniu Gaussa-Krügera w 3-stopniowych pasach odwzorowawczych o południkach osiowych 15°, 18°, 21° i 24°, ponumerowanych odpowiednio: 5, 6, 7 i 8; przy współczynniku zmiany skali w południku osiowym równym 0,999923.
Początkiem układu współrzędnych w danym pasie odwzorowania jest punkt przecięcia się obrazu południka osiowego z obrazem równika. Przy określaniu współrzędnych: współrzędna x pozostaje niezmieniona, a do współrzędnej y w zależności od południka osiowego dodaje się:

  • 5 500 000 m przy południku L0=15°,
  • 6 500 000 m przy południku L0=18°,
  • 7 500 000 m przy południku L0=21°,
  • 8 500 000 m przy południku L0=24°.


Rys. 3. Podział obszaru kraju na cztery 3-stopniowe pasy odwzorowania Gaussa-Krügera, źródło: Instrukcja O-1/O-2 z 2001 r.

Podstawą do określania formatów i numeracji arkuszy mapy zasadniczej w skalach 1:5000, 1:2000, 1:1000, 1:500 w podziale arkuszowym prostokątnym jest arkusz mapy 1:10 000 o wymiarach 5 km na 8 km.
Godło arkusza mapy w skali 1:10 000 tworzy grupa trzech liczb A B C, gdzie:

A jest liczbą jednocyfrową oznaczającą numer południka osiowego pasa odwzorowania (5, 6, 7 lub 8), określaną w myśl formuły:
A = L0/3
gdzie: L0 – południk osiowy danego pasa (15°, 18°, 21° lub 24°).

B jest liczbą trzycyfrową, obliczoną jako liczba całkowita:

gdzie: x1 – współrzędna x dowolnego punktu z obszaru odwzorowania danego arkusza 1:10 000 wyrażona w kilometrach od równika.

C – jest liczbą dwucyfrową, obliczoną jako liczba całkowita:

gdzie: y1 – współrzędna y dowolnego punktu z obszaru odwzorowania danego arkusza 1:10 000 wyrażona w kilometrach bez początkowej cyfry oznaczającej numer pasa odwzorowawczego.

Godłem arkusza mapy zasadniczej w skali 1:5000, 1:2000, 1:1000 i 1:500 jest godło danego arkusza w skali 1:10 000 uzupełnione cechą wynikającą z podziału:

  • arkusza mapy w skali 1:10 000 na 4 arkusze mapy w skali 1:5000 oznaczone cyframi 1, 2, 3, 4;
  • arkusza mapy w skali 1:10 000 na 25 arkuszy mapy w skali 1:2 000 oznaczone cyframi 01, 02, 03, 04, 05, ..., 25;
  • arkusza mapy w skali 1:2 000 na 4 arkusze mapy w skali 1:1000 oznaczone cyframi 1, 2, 3, 4;
  • arkusza mapy w skali 1:1000 na 4 arkusze mapy w skali 1:500 oznaczone cyframi 1, 2, 3, 4.



Tabela. 3. Wymiary i pola powierzchni arkuszy mapy zasadniczej w poszczególnych skalach w układzie 2000

Układy lokalne

Funkcjonujące w Polsce wielkoskalowe mapy wielu miast (m.in. mapa zasadnicza m.st. Warszawy) opracowane są w lokalnych układach współrzędnych. Ocenia się ich liczbę na około 150. Z punktu widzenia możliwości transformacji do krajowego układu współrzędnych istniejące w Polsce układy lokalne można podzielić na następujące cztery grupy:

  • układy lokalne posiadające wszystkie dane niezbędne do transformacji do jednolitego krajowego układu współrzędnych,
  • układy lokalne o rozpoznanych parametrach technicznych, posiadające jednoznacznie określone punkty łączne niezbędne do transformacji do jednolitego układu współrzędnych,
  • układy lokalne o ograniczonych możliwościach transformacji na jednolity układ współrzędnych geodezyjnych ze względu na brak możliwości prostego opracowania prawidłowych formuł przeliczania współrzędnych układu lokalnego do układu krajowego (braki w dokumentacji),
  • układy lokalne nie nadające się do transformacji do krajowego układu współrzędnych.

Z analizy układów lokalnych wynika, że do oceny możliwości transformacji nie można stosować prostych uogólnień. Każdy układ lokalny musi być oddzielnie badany i oceniany. W badaniach tych należy uwzględniać następujące czynniki:

  • parametry elipsoidy (nazwę elipsoidy), punkt główny i orientację (azymut),
  • przyjęty południk osiowy i jego współczynnik skali (np. z uwagi na średnią wysokość terenu lub zmniejszenie bezwzględnej wartości zniekształceń odwzorowawczych),
  • początek układu współrzędnych (X0, Y0),
  • współrzędne punktów fizycznie tożsamych sieci głównej układu lokalnego i układu państwowego,
  • przesunięcie i skręt układu państwowego (jeżeli w ten sposób powstał układ lokalny), a także dane dotyczące wyrównania sieci itp.

Zebrane w różnych ośrodkach terenowych informacje i dane geodezyjne należy porównać z danymi znajdującymi się w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Dane te powinny stanowić podstawę do ewentualnego zakwalifikowania danego układu lokalnego do przeliczenia go do krajowego układu współrzędnych.

Prof. dr hab. inż. Krystyna Podlacha jest emerytowanym profesorem Instytutu Geodezji i Kartografii (była wieloletnim kierownikiem Zakładu Kartografii)

(Opracowanie zamieszczono na GeoForum w sierpniu 2006 r. Więcej informacji na temat przeliczania układów w zakładce Geodezja/Transformacje)

część 4 z 4
«« « 1 2 3 4




reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2017 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt