wiadomościmapa firmprenumeratareklamakontaktciasteczka
Najnowsze wydarzenia z dziedziny geodezji, nawigacji satelitarnej, GIS, katastru, teledetekcji, kartografii. Nowości rynkowe, technologiczne, prawne, wydawnicze. Konferencje, targi, administracja.
reklama
strona główna rss
PRENUMERATA TRADYCYJNAPRENUMERATA CYFROWA
film
Symulacja przerwania wału powodziowego
blog
NAWI

NAWI
DRONY DLA GEODETY

DRONY DLA GEODETY
BENTLEY GEOMAGAZYN

BENTLEY GEOMAGAZYN
TACHIMETRY

TACHIMETRY
SKANOWANIE LASEROWE

SKANOWANIE LASEROWE


reklama
reklama

Przegląd odwzorowań

- «« « część 4 z 4


Układ współrzędnych 2000

Układ współrzędnych płaskich prostokątnych 2000 został wprowadzony rozporządzeniem Rady Ministrów z 8 sierpnia 2000 roku, opublikowanym w DzU z 24 sierpnia 2000 r. Wszedł w życie z dniem ogłoszenia. Kataster, mapa zasadnicza i w ogólności systemy informacji o terenie funkcjonować będą w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych 2000. Współrzędne te są obliczone w odwzorowaniu Gaussa-Krügera w 3-stopniowych pasach odwzorowawczych o południkach osiowych 15°, 18°, 21° i 24°, ponumerowanych odpowiednio: 5, 6, 7 i 8; przy współczynniku zmiany skali w południku osiowym równym 0,999923.
Początkiem układu współrzędnych w danym pasie odwzorowania jest punkt przecięcia się obrazu południka osiowego z obrazem równika. Przy określaniu współrzędnych: współrzędna x pozostaje niezmieniona, a do współrzędnej y w zależności od południka osiowego dodaje się:

  • 5 500 000 m przy południku L0=15°,
  • 6 500 000 m przy południku L0=18°,
  • 7 500 000 m przy południku L0=21°,
  • 8 500 000 m przy południku L0=24°.


Rys. 3. Podział obszaru kraju na cztery 3-stopniowe pasy odwzorowania Gaussa-Krügera, źródło: Instrukcja O-1/O-2 z 2001 r.

Podstawą do określania formatów i numeracji arkuszy mapy zasadniczej w skalach 1:5000, 1:2000, 1:1000, 1:500 w podziale arkuszowym prostokątnym jest arkusz mapy 1:10 000 o wymiarach 5 km na 8 km.
Godło arkusza mapy w skali 1:10 000 tworzy grupa trzech liczb A B C, gdzie:

A jest liczbą jednocyfrową oznaczającą numer południka osiowego pasa odwzorowania (5, 6, 7 lub 8), określaną w myśl formuły:
A = L0/3
gdzie: L0 – południk osiowy danego pasa (15°, 18°, 21° lub 24°).

B jest liczbą trzycyfrową, obliczoną jako liczba całkowita:

gdzie: x1 – współrzędna x dowolnego punktu z obszaru odwzorowania danego arkusza 1:10 000 wyrażona w kilometrach od równika.

C – jest liczbą dwucyfrową, obliczoną jako liczba całkowita:

gdzie: y1 – współrzędna y dowolnego punktu z obszaru odwzorowania danego arkusza 1:10 000 wyrażona w kilometrach bez początkowej cyfry oznaczającej numer pasa odwzorowawczego.

Godłem arkusza mapy zasadniczej w skali 1:5000, 1:2000, 1:1000 i 1:500 jest godło danego arkusza w skali 1:10 000 uzupełnione cechą wynikającą z podziału:

  • arkusza mapy w skali 1:10 000 na 4 arkusze mapy w skali 1:5000 oznaczone cyframi 1, 2, 3, 4;
  • arkusza mapy w skali 1:10 000 na 25 arkuszy mapy w skali 1:2 000 oznaczone cyframi 01, 02, 03, 04, 05, ..., 25;
  • arkusza mapy w skali 1:2 000 na 4 arkusze mapy w skali 1:1000 oznaczone cyframi 1, 2, 3, 4;
  • arkusza mapy w skali 1:1000 na 4 arkusze mapy w skali 1:500 oznaczone cyframi 1, 2, 3, 4.



Tabela. 3. Wymiary i pola powierzchni arkuszy mapy zasadniczej w poszczególnych skalach w układzie 2000

Układy lokalne

Funkcjonujące w Polsce wielkoskalowe mapy wielu miast (m.in. mapa zasadnicza m.st. Warszawy) opracowane są w lokalnych układach współrzędnych. Ocenia się ich liczbę na około 150. Z punktu widzenia możliwości transformacji do krajowego układu współrzędnych istniejące w Polsce układy lokalne można podzielić na następujące cztery grupy:

  • układy lokalne posiadające wszystkie dane niezbędne do transformacji do jednolitego krajowego układu współrzędnych,
  • układy lokalne o rozpoznanych parametrach technicznych, posiadające jednoznacznie określone punkty łączne niezbędne do transformacji do jednolitego układu współrzędnych,
  • układy lokalne o ograniczonych możliwościach transformacji na jednolity układ współrzędnych geodezyjnych ze względu na brak możliwości prostego opracowania prawidłowych formuł przeliczania współrzędnych układu lokalnego do układu krajowego (braki w dokumentacji),
  • układy lokalne nie nadające się do transformacji do krajowego układu współrzędnych.

Z analizy układów lokalnych wynika, że do oceny możliwości transformacji nie można stosować prostych uogólnień. Każdy układ lokalny musi być oddzielnie badany i oceniany. W badaniach tych należy uwzględniać następujące czynniki:

  • parametry elipsoidy (nazwę elipsoidy), punkt główny i orientację (azymut),
  • przyjęty południk osiowy i jego współczynnik skali (np. z uwagi na średnią wysokość terenu lub zmniejszenie bezwzględnej wartości zniekształceń odwzorowawczych),
  • początek układu współrzędnych (X0, Y0),
  • współrzędne punktów fizycznie tożsamych sieci głównej układu lokalnego i układu państwowego,
  • przesunięcie i skręt układu państwowego (jeżeli w ten sposób powstał układ lokalny), a także dane dotyczące wyrównania sieci itp.

Zebrane w różnych ośrodkach terenowych informacje i dane geodezyjne należy porównać z danymi znajdującymi się w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Dane te powinny stanowić podstawę do ewentualnego zakwalifikowania danego układu lokalnego do przeliczenia go do krajowego układu współrzędnych.

Prof. dr hab. inż. Krystyna Podlacha jest emerytowanym profesorem Instytutu Geodezji i Kartografii (była wieloletnim kierownikiem Zakładu Kartografii)

(Opracowanie zamieszczono na GeoForum w sierpniu 2006 r. Więcej informacji na temat przeliczania układów w zakładce Geodezja/Transformacje)

część 4 z 4
«« « 1 2 3 4




reklama
reklama





2009 created by BRTSOFT.com
© 2005-2017 Geodeta Sp. z o.o.
mapa stronyprenumeratareklamakontakt